dot dot
bulletAbout Our Life
bulletOur Books
bulletOur Publications
bulletHardy's Grants and Awards
bulletOur Profesional Work
bulletHardy's Interviews
bulletNatthinee's Interviews
bulletReading Schedule
bulletOur Reading Photos 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2014
bulletCameron University 2014 Service Recognition Reception and Dinner
bulletScissortail Creative Writing Festival at East Central University April 3, 2014
bulletThai-Cajun House (เรือนไทย-เคจั่น ณ เมืองไทย)
bulletThe Best Memories of Louisiana
bulletBeans & Leaves Monthly Reading on May 5, 2013
bulletReading at Emporia State University, Kansas 2012
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 1)
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 2)
bulletLaborFest 2012 Oklahoma Open Mic
bulletMusic Hidden in the Memory "กำลังใจที่เธอไม่รู้"
bulletMusic Hidden in the Memory "ร้องไห้กับฉัน"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนที่เธอไม่รัก"
bulletMusic Hidden in the Memory "เรือรักกระดาษ"
bulletMusic Hidden in the Memory "รักเธอ"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนไม่สำคัญ"
bulletMusic Hidden in the Memory "ช่างไม่รู้เลย"
dot
Web Link
dot
bulletCybersoleiljournal
bulletKasetporpeang
bulletPantip
dot
Newsletter

dot
bulletA Terrible Beauty (Novel in English)
bulletThe best memories of my best friend: Jan - Pen (Thai)
bulletThe Khmer Mystery - Funan (The Lost City)


Blacklawrencepress


Our memories article

 

 

  

ความรัก....เกิดขึ้นได้เพียงไม่กี่ครั้ง

ความหลัง....คือสิ่งเจ็บปวดที่มิอาจลืมได้

กาลเวลาให้โอกาสหัวใจ...ได้ค้นหารักแท้

บางคนเดินทางค้นหามาทั้งชีวิต....ก็ไม่เคยพบเจอ

แต่บางคนไม่ได้ตั้งใจจะแสวงหา....แต่ฟ้ากำหนดมาให้คู่กัน

ต่างแดน ต่างเชื้อชาติ แต่หัวใจเดียวกัน

 

  


 

 

 


 

 

 

 

 










































































































































































































































 

 

 

ภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายเมื่อเดือนเมษายน ปี 2011 เป็นวันที่ฉันและคนรักจะต้องเดินทางไปร่วมงานการกุศล Relay For Life 2011 ที่สวนสาธาณะติด  ๆกับบ้านจัดสรร ในวันที่แต่งตัวออกไปร่วมงานนี้ ฉันก็ใส่เสื้อยืดธรรมดา ๆ เพราะเสื้อที่สั่งซื้อเอาไว้จะต้องไปรับที่เต็นท์งานเท่านั้น นับว่าโชคดีที่คนรักว่างจากการทำงาน ทำให้เขามีเวลาไปช่วยงานในครั้งนี้ได้ ทุก ๆ ครั้งที่สองเรามีกิจกรรมดี ๆ ทำร่วมกัน ฉันเองเป็นคนที่ชอบเก็บภาพความทรงจำต่าง ๆ ไว้ในความทรงจำเสมอ วันนี้ก็เหมือนกับปีก่อน ๆ ที่ผ่านมา ที่ฉันมักจะถ่ายรูปสองเราไว้เป็นที่ระลึก เมื่อยามแก่ตัวไป ฉันสามารถรู้ได้ว่า ภาพนี้ถูกบันทึกไว้เนื่องในวันพิเศษอะไร วันที่มีความทรงจำดี ๆ ที่เราไม่เคยคิดจะลืมไปจากชีวิตได้เลย

 

 

 

 

แต่พอเดินทางไปถึงหน้างาน ทางผู้จัดการเอาเสื้อที่สั่งซื้อไว้มาให้ใส่ เพราะเพื่อน ๆ ที่ไปร่วมงานทุกคนจะต้องใส่เสื้อที่เป็นสัญลักษณ์ของบริษัท ในวันนั้นฉันจัดการใส่เสื้อทับไปอีกตัว แม้อากาศจะร้อนอบอ้าว แต่เพราะในวันนั้นลมเย็มมาก ๆ ทำให้ช่วยคลายความร้อนได้บ้าง พอร่วมงานได้ประมาณสองชั่วโมงกว่า ๆ คนรักก็พาไปนั่งดื่มกาแฟและทานของว่างที่ร้านกาแฟประจำเมืองก่อนที่จะพามาส่งที่ออฟฟิต ชีวิตที่ได้ไปช่วยเหลืองานการกุศลมีความสุขไปอีกแบบ เราทำเท่าที่เราทำได้ เท่าที่ความสามารถที่ฉันและคนรักพอจะมีให้กับสังคม ไม่ต้องหักโหมอะไรมาก แต่ทุกอย่างทำด้วยใจและความรู้สึกทั้งหมด 

 

 

ภาพนี้ถ่ายในวันที่เดินทางไปสอนหนังสือเด็ก ๆ แต่เช้า เป็นวันที่เหนื่อยใช้ได้ แต่เวลาที่คิดถึงใบหน้าเด็กนักเรียนที่น่ารัก ก็ทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะไปทำงานได้ทุก ๆ วัน อีกไม่กี่วันโรงเรียนก็ปิดแล้ว ฉันคงจะคิดถึงเด็กนักเรียนมาก ๆ โดยเฉพาะเด็กเกรดห้า เพราะพวกเขาจะต้องย้ายไปเรียนในโรงเรียนมัธยมอีกโรงเรียนหนึ่ง แม้ว่าฉันจะทำงานที่นี่เพียงไม่ถึงปี แต่ก็ยอมรับว่า รักและผูกพันกับเด็กนักเรียนมาก ๆ ทีเดียว   

 

University of Louisiana at Lafayette, Louisiana May 19, 2007

วันนี้เป็นวันที่ฉันภูมิใจในตัวคนรักมากที่สุด ในชีวิตฉันไม่เคยหรอกว่า ตัวเองจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่เรียนจบระดับ ดร. ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยวาดฝันอะไรมาก่อน แต่พอได้รู้จักกับคนรัก ได้แต่งงานใช้ชีวิตด้วยกัน ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเขาทุกอย่าง และรู้สึกเป็นเกียรติที่แต่งงานและเป็นภรรยาของเขา ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เราสองคนช่วยกันทำงาน เรียนรู้ชีวิตไปด้วยกัน ให้การสนับสนุนกันและกัน ในวันที่คนรักเรียนจบและรับปริญญา ฉันตื่นเต้นที่สุด พอศาสตราจารย์ในพิธีประกาศชื่อ Dr. Hardy Sims Jones Jr. ฉันเผลอยิ้มทั้งน้ำตา เพราะรู้สึกดีใจกับคนรักเป็นอย่างมาก ไม่ว่าคนรักของฉันจะเรียนจบสูงระดับไหน เขาก็คือคนรักของฉันเสมอ และฉันก็เป็นภรรยาที่ให้การสนับสนุนเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ และตลอดไป

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lafayette 2004 - 2007 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

New Orleans, Louisiana 2007 

 

 

 Lafayette, Louisian October 2006 - 2007

 

 

 

 

Auburn, Alabama 2007 - 2008

หลังจากที่คนรักเรียนจบปริญญาเอก คนรักก็ได้ตอบรับงานใน Auburn University ซึ่งเราสองคนย้ายไปอยู่ที่เมือง Auburn ในเดือนสิงหาคม ฉันเข้าไปเรียนหนังสืออีกครั้ง แม้จะเป็นการเริ่มต้นที่ดูติดขัดไปบ้าง แต่ก็ยอมรับว่ามีความสุข มีความประทับใจหลาย ๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นคณะอาจารย์ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพื่อน ๆ ทุกคน สถานที่ และความสะดวกสบายหลาย ๆ อย่าง ยอมรับว่าความทรงจำดี ๆ ตรงนี้อยู่ในใจเสมอ 

 

 

 

 

 

 

May 29, 2008

 เราสองคนเดินทางมาที่เมือง Lawton เพื่อหาซื้อบ้าน ซึ่งการซื้อบ้านครั้งแรกไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะต้องเตรียมเอกสารหลายอย่าง หลังจากที่คนรักตอบรับงานตำแหน่งผู้่ช่วยศาสตราจารย์ เราสองคนก็นั่งคุยกันหลายอย่าง เพื่อที่จะสร้างความพร้อมให้กับชีวิตคู่ และเมื่อเราพร้อมก็อยากจะมีบ้านเป็นของตัวเอง ตอนนั้นคนรักเพิ่งจะเรียนจบได้แค่เพียงปีเดียว แต่เราสองคนก็ตั้งใจทำงานเก็บเงินสร้างฐานะ แม้จะเป็นการเริ่มต้น แต่เราก็พยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อชีวิตของสองเรา และก็ภูมิใจที่สุดที่สองเรามีบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่ด้วยกัน เต็มเปี่ยมไปด้วยไปด้วยความสุข และความอบอุ่น

 

 

 

 

February 13-14, 2009

ฉันและคนรักมีโอกาสเดินทางไปเมือง ชิคาโก้ เพื่อไปร่วมงานสัมนาด้านการเขียนและงานด้านหนังสือ AWP Conference ซึ่งเราสองคนได้รับความสุข ความประทับใจกลับมาอย่างท้วมท้น ฉันเองอดไม่ได้ที่จะเก็บภาพความทรงจำแห่งความสุขของสองเราเอาไว้ที่ระลึก

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 September 2009

ฉันและคนรักมีโอกาสเดินทางไปงานสัมนาด้านวิชาการที่มลรัฐ Louisiana อึกครั้ง อดไม่ได้ที่จะเก็บภาพคนรักไว้ที่ระลึก

 

 

 

 

January 14 , 2010

 

 

November 25, 2009 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

March 31 , 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

July 27, 2010

ในวันนี้ที่บริษัทจัดงาน Diversity เกี่ยวกับเมืองไทย โดยที่ฉันได้รับเลือกจากผู้บริหารให้มีส่วนสำคัญในการโชว์ความเป็นไทย ฉันและเพื่อน ๆ รวมทั้งผู้จัดการได้ช่วยกันแสดงความเป็นไทยหลายอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องราวประวัติศาสตร์ ความเป็นมาของความเป็นไทย อาหาร วัฒนธรรมประเพณี การแต่งชุดไทย และก็มีการทำอาหารไทยอร่อย ๆ ไปแบ่งปันผู้ร่วมงานด้วย นอกจากนั้นฉันได้รับการสนับสนุนช่วยเหลือจากคนรักทุกอย่าง ซึ่งคนรักช่วยฉันเตรียมอาหารและนำอาหารไปนำเสนอในงานนี้โดยตรง เราสองคนเป็นกำลังใจให้กันและกัน ฉันเองอดไม่ได้จะเก็บภาพแห่งความสุขเอาไว้เป็นที่ระลึก

 

 

 

 

 

August 26, 2010

 วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะต้องเปลี่ยนสถานะของตัวเอง จากที่เคยถือกรีนการ์ดสิบปี จากนี้ต่อไป ฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเอกสารต่าง ๆ ของอิมมิเกรชั่นอีกแล้ว ฉันเป็นผู้หญิงไทยเต็มตัว นับถือสัญชาติไทย ถือพาสปอร์ตไทยมาตลอด แต่ในวันพรุ่งนี้ชีวิตของฉันจะเปลี่ยนแปลง หากแต่เปลี่ยนแปลงในทางที่ดี เพื่อที่จะเป็นหญิงไทยอเมริกันเต็มตัว ฉันเองอดไม่ได้ที่จะเก็บภาพที่ระลึกเอาไว้ อย่างน้อย ๆ จะได้รู้ว่า หนึ่งวันก่อนที่ฉันจะสาบานตนนับถือสัญชาติอเมริกัน ฉันมีหน้าตาอย่างไร ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

August 27, 2010 Oklahoma City, Oklahoma

วันนี้ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพราะสองเราจะต้องเดินทางไปเมือง Oklahoma City เพื่อทำพิธีสาบานตนรับสัญชาติอเมริกัน  ฉันและคนรักพากันอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จ จากนั้นก็พากันตรวจเช็คเอกสารสำคัญต่าง ๆ เราใช้เวลาขับรถเกือบสองชั่วโมง เพราะจะต้องหาที่จอดรถ ซึ่งเราใช้บริการบริการที่จดรถของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง และค่าจอดประมาณ 8 เหรียญต่อวัน ซึ่งเราสองคนยินดีจ่าย เพื่อที่จะได้แน่ใจว่าสถานที่จอดรถปลอดภัยต่อทรัพย์สิน 

บรรยากาศในวันนี้ไม่ร้อนและเย็นจนเกินไป ท่ามกลางเมืองหลวงของมลรัฐ Oklahoma เต็มไปด้วยตึกสูงของแต่ละหน่วยงาน ไม่ว่าจะเป็นของรัฐและเอกชน ฉันกับคนรักพากันเอารถไปจอดเสร็จแล้ว ก็พากันแวะรับประทานอาหารเช้าที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งอาหารส่วนใหญ่เป็นอาหารเช้าแบบฝรั่ง ราคาไม่แพงจนเกินไป พอรับประทานอาหารเสร็จแล้วก็พากันเดินไปที่คอร์ทเฮ้าส์ เพื่อเช็คเอกสารต่าง ๆ ในการเตรียมตัวสาบานตน

พอเวลาประมาณเก้าโมงครึ่งก็เริ่มมีผู้คนทยอยเข้ามารายงานตัว พวกเราทุกคนเข้าไปในห้องว่าความขนาดใหญ่ ซึ่งมีผู้คนหลายร้อยคนมาร่วมงาน ในวันนี้มีคนที่มารายงานตัวสาบานตน 99 คน จากจำนวน 102 คน ซึ่งฉันเป็นหนึ่งใน 99 คนนี้ เมื่อทุกคนรายงานตัวเสร็จ ทางเจ้าหน้าที่ตรวจเช็คเอกสารต่าง ๆ ซึ่งพวกเราทุกคนจะต้องคืนใบกรีนการ์ดสิบปีให้กับเจ้าหน้าที่ โดยที่เจ้าหน้าที่ได้มอบหมายเลขประจำตัวและเอกสารฉบับหนึ่ง จากนั้นก็ให้ทุกคนไปรับประทานอาหารเสียก่อน

 

 ฉันและคนรักอดไม่ได้ทึี่จะถ่ายรูปที่ระลึกไว้ เพราะสิ่งดี ๆ เหล่านี้เกิดขึ้นเพียงหนึ่งครั้งในชีวิตเท่านั้น และจากนี้ไปฉันก็จะเป็นหญิงไทยอเมริกันเต็มตัวเหมือนคนอื่น ๆ เขา มีสิทธิเท่าเทียมกับคนอเมริกันทั่วไป นั่นก็คือการเลือกตั้งต่าง ๆ และมีสิทธิ์ได้รับเลือกในการเป็นลูกขุนในศาลด้วย นอกจากนั้นก็มีสวัสดิการอื่น ๆ ที่คนถือกรีนการ์ดอาจจะไม่มีโอกาสได้สัมผัส อย่างเช่นการทำงานกับหน่วยงานรัฐบาลกลางเป็นต้น

ฉันไม่เคยคิดหรอกว่าชีวิตจะมาไกลเพียงนี้ ฉันคิดแต่ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงไทยสาวบ้านนาตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ไม่เคยฝันว่าชีวิตจะมาอยู่ไกลขนาดนี้ สมัยเด็ก ๆ ตอนที่ฉันจากบ้านนาครั้งที่สอง พ่อเคยเป่าคาถาให้พรแก่ฉัน มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันเคยบอกพ่อว่า "ขอมนต์เสน่ห์จากพ่อจะได้ไหม หนูจะเอาไปใส่ฝรั่ง เผื่อหนูจะได้แต่งงานกับฝรั่ง" แม้ว่าคำพูดครั้งนั้นจะเป็นคำพูดเล่น ๆ ตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่ฉันก็ไม่เคยฝันหรอกว่า ฉันจะมีโอกาสได้แต่งานกับผู้ชายอเมริกันที่ดีที่สุดคนหนึ่ง และต้องขอขอบคุณประเทศแห่งนี้ที่สร้างผู้ชายดี ๆ ให้ฉันได้พบเจอและแต่งงานใช้ชีวิตด้วย  

ฉันมีคุณสมบัติที่สามารถยื่นเอกสารขอสัญชาติอเมริกันได้หลายปีแล้ว แต่ไม่เคยคิดจะทำ เพราะชีวิตมีอะไรที่ต้องรับผิดชอบหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวที่เมืองไทย การย้ายที่อยู่บ่อย ๆ ทำให้ฉันและคนรักยุ่งกับการจัดการชีวิตให้ลงตัว แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก ฉันเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองอยู่ที่นี่ตลอด จะต้องสร้างชีวิตให้มั่นคง เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อเมริกาก็คือบ้านหลังที่สองและเป็นบ้านที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ตลอด แม้ว่าอเมริกาจะไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนของฉัน หากแต่ฉันก็รักประเทศนี้ไม่น้อยไปกว่าเมืองไทยของฉัน

 

 พอเวลาประมาณ 11.30 โมงเช้าตามเวลาท้องถิ่นของมลรัฐ Oklahoma ทุกคนที่เข้ามานั่งที่เก้าอี้ตามหมายเลขประจำตัวของตัวเอง จากนั้นพิธีการต่าง ๆ ก็เริ่มขึ้น ฉันได้รับหมายเลขที่ 18 ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าวันนั้นฉันเป็นคนที่มีโอกาสได้นั่งเก้าอี้แถวแรกและหัวแถวสุด คนรักของฉันถ่ายรูปไว้ที่ระลึก มีญาติพี่น้องของคนที่มาร่วมสาบานตนต่างก็พากันถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอเก็บไว้ที่ระลึก ฉันเห็นรอยยิ้ม เห็นน้ำตาของผู้คนเหล่านี้ด้วยความปลาบปลื้มใจ ตัวฉันเองก็รู้สึกปลาบปลื้มใจไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ๆ เขา น้ำตาแห่งความดีใจต่าง ๆ รวมตัวอยู่ด้วยกัน และมันก็ไหลรินออกมาอย่างไม่ตั้งใจ มิวสิควีดีโอเพลงประกอบโชคที่จอทีวีขนาดยักษ์ ฉันดูภาพต่าง ๆ และก็มองดูภาพชีวิตของตัวเองไปด้วย

ช่วงเวลานั้นฉันยิ้มทั้งน้ำตา หันไปมองคนรัก อยากกอดเขาที่สุด และอดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อและพี่น้องที่เมืองไทย ฉันไม่เคยคิดหรอกว่า จะมีวันนี้ได้เหมือนคนอื่น ๆ เขา ไม่เคยคิดหรอกว่าชีวิตจะต้องเดินทางมาไกลแสนไกล แปดปีเต็ม ๆ ที่ฉันใช้ชีวิตที่อเมริกา โดยที่มีคนรักเป็นเพียงญาติคนเดียวที่คอยรักและดูแลฉันดีเสมอต้นเสมอปลาย ในชีวิตนี้ยอมรับเลยว่า นอกจากพ่อแล้ว ก็มีคนรักเท่านั้นที่ฉันรักได้หมดหัวใจ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า หากชีวิตนี้ต้องตาย ฉันไม่เสียใจเลย เพราะอย่างน้อย ๆ ฉันก็ได้เรียนรู้ว่า ฉันได้เจอรักแท้จากผู้ชายอเมริกันคนนี้ และเขาจะเป็นชีวิตและหัวใจของฉันตลอด  

 

หากพ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อคงจะภูมิใจในตัวฉันอยู่มาก เพราะอย่างน้อย ๆ ตลอดเวลาที่พ่อและแม่เสียชีวิต ฉันไม่เคยทำตัวเป็นภาระให้พี่น้องเลยสักนิด ฉันต่อสู้ชีวิตและดูแลตัวเองมาตลอด ล้มลุกคลุกคลานเป็นธรรมดาหญิงสาวตัวคนเดียว มีรักมีทุกข์ปะปนกันไป แต่ฉันก็สามารถเอาตัวรอด มีชีวิตที่ดีขึ้นได้ หลาย ๆ คนบอกว่า หากเรามีความฝัน มีความตั้งใจ มีความพยายาม ฝันทุกอย่างไม่ไกลเกินเอื้อม สำหรับฉันไม่ได้ฝันอะไรมากนัก ฝันแค่อยากมีชีวิตอยู่กับคนที่รักและรักฉัน อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีชีวิตที่เรียบง่ายและได้ทำในสิ่งที่มีความสุข และวันนี้ฉันก็มีทุกอย่างที่เคยฝันไว้ 

ในพิธีการสาบานตนมีการเชิญแขกพิเศษมาปราศัย นอกจากนั้นก็มีคุณหมอท่านหนึ่งซึ่งร่วมพิธีสาบานตนได้ร่วมพูดเกี่ยวกับชีวิตการเป็นคนต่างชาติมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอเมริกา ซึ่งฉันได้ฟังแล้วก็เห็นด้วยหลายอย่าง อเมริกาเป็นประเทศที่ยิ่งใหญ่ ประเทศที่ให้โอกาสแก่คนเราหลายคน หากเราขยัน มีความพยายาม การที่จะมีชีวิตที่ดีก็อยู่ไม่ไกลนัก ซึ่งฉันเองก็ตั้งใจไว้ว่า จากนี้ต่อไป ฉันจะขยันให้มากกว่าเมื่อวานนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีกับคนรัก อะไรที่เราสองคนวาดฝันเอาไว้ ฉันก็อยากจะทำให้เป็นจริง แม้ว่าบางครั้งเราจะต้องใช้เวลาปรับเปลี่ยนแผนการดำเนินชีวิต แต่เราก็ปรับเปลี่ยนทุกอย่างในดำเนินไปอย่างที่ฝันเอาไว้ โดยที่่ใช้เวลาทุกนาทีให้มีความสุขที่สุด  

 คนรักของฉันเป็นผู้ชายที่อบอุ่นที่สุด ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน สถานการณ์ใด ๆ เขาอยู่เคียงข้างตลอด คอยเป็นคนรัก ใส่ใจ ให้กำลังใจฉันเสมอ มิมีคราใดที่เขาทิ้งให้ฉันเดียวดาย ไม่เคยทำให้เสียใจ มีเรื่องอะไรเราก็พูดคุยกัน ต่อสู้ไปด้วยกัน คอยแบ่งปันน้ำใจให้กันและกันเสมอ นอกจากนั้นก็เป็นเหมือนชีวิตและเงาของกันและกัน ฉันบอกไม่ถูกว่าฉันรักเขามากแค่ไหน บอกได้คำเดียวว่า..ผู้ชายคนนี้คือชีวิตและหัวใจของฉัน

 แม้ว่าฉันจะนับถือสัญชาติอเมริกา แต่ความเป็นคนไทยที่เกิดในดินแดนอีสานใต้ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด ฉันยังพูดได้ทุกภาษาที่เคยพูด ไม่ว่าจะเป็นเขมร ลาว ไทย และก็ตั้งใจจะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิตอยู่เสมอ วัฒนธรรมประเพณีดีงามต่าง ๆ ที่ฉันเคยเรียนรู้ที่เมืองไทย ฉันก็ตั้งใจไว้ว่า จะปรับประยุกต์ใช้กับชีวิตที่นี่ให้ดีที่สุด เพื่อให้สมกับความกลมกลืนของครอบครัว "Thai - Cajun" ให้มากที่สุด และจะไม่ทิ้งความเป็นไทยไปจากชีวิต

 

 

รอยยิ้มต่าง ๆ ฉันและคนรักมีให้กันตลอด เวลาที่เจ้าหน้าที่ทำพิธีประกาศเรียกชื่อฉันและลำดับต่อมามีการเรียกชื่อ "ประเทศไทย" แทนชื่อฉัน ยอมรับว่ารู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก แม้ว่ามือจะโบกสะบัดธงชาติอเมริกา แต่ในความอเมริกันในตัวฉันก็แฝงไว้ด้วยความเป็นไทยเต็มตัว ฉันรักความเป็นไทย และก็รักความเป็นอเมริกันไม่น้อยไปกว่ากัน  และฉันตั้งใจไว้ว่า จะเป็นพลเมืองที่ดีอย่างไทยอเมริกันให้ดีที่สุด

 คนรักของฉันมีโอกาสได้รู้จักศาสตรจารย์สองท่าน ซึ่งเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยในมลรัฐ Oklahoma และหนึ่งในศาสตราจารย์ที่มีโอกาสได้คุยด้วย เธอเคยเป็นไปเที่ยวที่เมืองไทยและใช้ชีวิตที่เมืองไทย ทำให้การสนทนาพูดคุยเต็มไปด้วยความสุข ความอบอุ่น กลิ่นไอความเป็นไทยห้อมล้อมในบรรยากาศไปหมด ฉันประทับใจหลาย ๆ อย่างจากผู้คนที่พบเจอในวันนี้ และยอมรับว่า วันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุดสำหรับฉัน

 

 

 

 จากนี้ต่อไป ฉันไม่ต้องกังวลเรื่องใด ๆ อเมริกาจะเป็นบ้านหลังที่สองและหลังสุดท้ายของฉันอย่างเต็มตัว ฉันมีสิทธิ์ต่าง ๆ เหมือนคนอเมริกัน ฉันจะไม่ปล่อยให้โอกาสดี ๆ ที่ฉันได้รับจากผุ้คนในประเทศนี้หลุดลอยไป ฉันจะตั้งใจทำงาน เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิต จะนำสิ่งดี ๆ ระหว่างความเป็นไทยและอเมริกันเพื่อประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันและชีวิตคู่ของฉัน จะทำวันนี้ให้ดีที่สุด และให้ดีกว่าเมื่อวานนี้ และจะเป็นพลเมืองที่ดีของอเมริกันและไทย จะไม่ทำตัวเป็นภาระของสังคมและประเทศชาติ และจะช่วยเหลืองานสังคมและประเทศชาติเท่าที่หัวใจผู้หญิงอย่างฉันจะทำได้

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 ภาพนี้ถ่ายตอนที่หนังสืออยู่ที่ Auburn University มลรัฐ Alabama

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

November 30, 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thailand 2001

 

 

Thailand 1998 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 October 2008

 

 

 

 

 

 

 




PROFESSIONAL PHOTOGRAPHY

Debra's Wedding photos
Julian's Portraits
Christian and Pablo's Wedding Photos
Vivian and Zachary's Portraits
Landscapes
Flower Collection photos
My garden in Lawton article
Summer 2013 article
My birthday's photos
Birthday's pictures 2008
American Indian photos article
First year in Oklahoma article
Our life in Oklahoma 2008 article



[1]

Opinion No. 1 (8921)

By Natthinee Khotasa Jones Date 2009-07-29 14:06:38 IP : 76.242.189.7


Opinion No. 2 (11299)

By Natthinee Khot-asa Jones Date 2009-10-29 08:58:50 IP : 99.68.12.156



[1]


Opinion
Opinion *
By  *
E-Mail *
Don't Display E-mail


Copyright © 2010 All Rights Reserved by Natthinee Khot-asa Jones