ReadyPlanet.com
dot dot
bulletAbout Our Life
bulletOur Books
bulletOur Publications
bulletHardy's Grants and Awards
bulletOur Profesional Work
bulletHardy's Interviews
bulletNatthinee's Interviews
bulletReading Schedule
bulletOur Reading Photos 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2014
bulletNOLA-NOLIE
bulletCameron University 2014 Service Recognition Reception and Dinner
bulletScissortail Creative Writing Festival at East Central University April 3, 2014
bulletThai-Cajun House (เรือนไทย-เคจั่น ณ เมืองไทย)
bulletThe Best Memories of Louisiana
bulletBeans & Leaves Monthly Reading on May 5, 2013
bulletReading at Emporia State University, Kansas 2012
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 1)
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 2)
bulletLaborFest 2012 Oklahoma Open Mic
bulletMusic Hidden in the Memory "กำลังใจที่เธอไม่รู้"
bulletMusic Hidden in the Memory "เรือรักกระดาษ"
bulletMusic Hidden in the Memory "รักเธอ"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนไม่สำคัญ"
dot
Web Link
dot
bulletCybersoleiljournal
bulletKasetporpeang
bulletPantip
dot
Newsletter

dot
bulletA Terrible Beauty (Novel in English)
bulletThe best memories of my best friend: Jan - Pen (Thai)
bulletThe Khmer Mystery - Funan (The Lost City)


Blacklawrencepress


ด้วยดวงใจหนึ่งเดียว article

 

 

 

 

เสียงปืนดังเป็นระยะ ๆ เหล่าบรรดาพี่น้องคนไทยทุกคนที่มาร่วมชุมนุมการประท้วงก็วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น บางคนก็ร้องไห้หวาดกลัวด้วยความตกใจ ซึ่งในช่วงขณะนั้นก็มีบางคนที่ถูกยิงเสียชีวิตนอนจมกองเลือดอยู่ บางคนก็ถูกยิงยังมีสติอยู่บ้าง ตะเกียกตะกายพยายามร้องเรียกให้คนอื่น ๆ มาช่วยชีวิต แต่ละคนต่างก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร บนเส้นทางสายนี้อันตรายเหลือเกิน ชีวิตเหมือนเดินอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ

 

ภาพวีดีโอของผู้ร่วมชุมนุมบางคนที่วิ่งฝ่ากระสุนปืนเข้าไปช่วยชีวิตของคนที่ได้รับบาดเจ็บจากการซุ่มยิง ทำให้ฉันอดหวาดกลัวแทนไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าชีวิตคนเหล่านี้จะดับลงเพราะความมีน้ำใจที่ไม่ทิ้งกัน อีกใจหนึ่งฉันก็อดชื่นชมชายหนุ่มเหล่านี้ไม่ได้ ที่มีความกล้าไม่เคยกลัวว่าชีวิตจะตายในบริเวณนั้น แต่พวกเขาก็มีน้ำใจเข้าไปช่วยคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้

 

ข่าวช่อง CNN และช่องอื่น ๆ ถ่ายทอดอย่างต่อเนื่อง สลับกับโฆษณาต่าง ๆ และข่าวเด่นประจำวันในเรื่องอื่น ๆ เหล่าบรรดาเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานต่างก็ถามไถ่ถึงครอบครัวของฉันตลอด แต่ละคนต่างก็เป็นห่วงที่เห็นประเทศไทยเรามีการสู้รบกันเกิดขึ้น ทั้งที่ผู้คนเหล่านี้ไม่เคยรู้จักครอบครัวฉันเลยสักนิด แต่พวกเขาก็มีน้ำใจฝากกำลังใจไปให้พี่น้องของฉันเสมอ

 

ฉันเองเป็นเด็กอีสาน เกิดในครอบครัวที่อยู่ติดกับชายแดนกัมพูชา สมัยเด็ก ๆ ฉันไม่รู้หรอกว่าการเมืองคืออะไร ฉันรู้แต่ว่าแผ่นดินที่ฉันเกิดมานั้น ฉันเป็นคนไทยที่พูดภาษาเขมรมาตั้งแต่กำเนิด มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข และมีนายกรัฐมนตรีคอยบริหารประเทศ ฉันได้เรียนภาษาไทยก็ตอนอายุหกขวบ ซึ่งการเรียนภาษาไทยเป็นอะไรที่ทำให้ฉันภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก เพราะฉันจะสามารถพูดภาษาไทยได้

 

ฉันไม่รู้หรอกว่าระบบการบริหารประเทศของผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองไทยเป็นเช่นใด ฉันรู้แต่ว่าทุกครั้งที่บ้านเมืองมีปัญหา กำนันแลผู้ใหญ่บ้านจะตีฆ้องเรียกประชุมลูกบ้านเสมอ และพ่อก็มักจะไปร่วมประชุมด้วย พี่ป้าน้าอาคนอื่น ๆ ก็ไม่เคยนิ่งดูดาย ทุกคนสามัคคีร่วมประชุมเพื่อถกเกี่ยวกับปัญหาที่ผู้นำหมู่บ้านได้รับจากราชการ

 

ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กที่ติดพ่อมาก เวลาที่มีการประชุมใด ๆ ในหมู่บ้าน พ่อจะเป็นตัวแทนของครอบครัวไปประชุมและนำข่าวคราวมาบอกสู่ลูกหลานเสมอ เมื่อครั้งที่ฉันยังเล็ก ๆ ช่วงระหว่างนั้นประเทศกัมพูชามีสงครามกลางเมืองเกิดขึ้น มีการฆ่าฟันประชาชนผู้บริสุทธิ์หลายคน พ่อบอกฉันแต่ว่า เขมรแดงเป็นคนร้าย ให้ฉันและพี่ ๆ ระมัดระวัง ฉันไม่รู้หรอกว่าเขมรแดงหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะตอนนั้นยังเด็กมาก คิดแต่ว่าเขมรแดงจะต้องพูดภาษาเขมรและมีผิวสีแดง

 

พ่อบอกว่าถ้าไปนาไปไร่ก็ขอให้ระวัง เพราะบางทีพวกเขมรบางคนที่หนีสงครามมาอาจจะอพยพหนีเข้ามายังชายแดนของไทย พ่อคงกลัวว่าพวกฉันจะถูกจับไปเป็นตัวประกัน เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่จนแล้วจนเล่าพวกฉันก็ไม่เคยเจอเขมรแดงเลยสักครั้ง ไม่มีใครมาจับไปเป็นตัวประกัน จะมีก็แต่ในช่วงเวลานั้น ยอมรับเลยว่า ชีวิตที่ต้องอพยพหนีสงครามกัมพูชาหลายครั้งหลายครา เพราะการสู้รบของสงครามกลางประเทศในกัมพูชาทำให้ฉันและครอบครัวได้รับผลกระทบไปด้วย

 

ทุกครั้งที่มีการอพยพขึ้นมา พวกเราก็มักจะไปพักที่บ้านของกำนันเสมอ รถทหารแต่ละคันต่างก็วิ่งผ่านถนนในหมู่บ้านลัดเลาะไปยังพนมดงรักษ์ รถถังหลายคันจอดที่โรงเรียนของฉัน อาคารโรงฝึกงานเป็นสถานที่พักของทหาร ฉันไม่รู้หรอกว่าความร้ายแรงของสงครามที่เกิดขึ้นในประเทศอื่น ๆ ยากลำบากแค่ไหน รู้แต่ว่าในฐานะคนไทยที่เกิดในหมู่บ้านที่ติดชายแดนกัมพูชา ครอบครัวและผู้คนในหมู่บ้านต่างก็ได้รับผลกระทบไม่น้อยไปกว่ากัน จะออกไปนาไปไร่ก็กลัวเจอลูกหลงที่อาจจะข้ามแดนมายังฝั่งไทย สารพัดอย่างที่พากันหวาดกลัว

 

หลายปีผ่านไปสงครามกัมพูชาสงบลง เหล่าทหารต่างก็เดินทางกลับฐานทัพของตน โรงเรียนของฉันไม่มีรถถังและเฮลิคอปเตอร์จอดอีกแล้ว คงแต่มีภาพความทรงจำเท่านั้นที่มันตอกย้ำให้ฉันได้คิดอยู่เสมอ

 

โรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนที่ยากจน ทุก ๆ ปีทางหลวงจะส่งสมุดและอุปกรณ์การเรียนมาให้ นักเรียนทุกคนได้รับสมุด ดินสอที่แจก ส่วนชุดนักเรียนนั้นมีนักเรียนที่ได้รับเพียงไม่กี่คนเท่านั้น โดยที่ทางครูจะเป็นคนคัดเลือกเฉพาะนักเรียนที่ยากจนจริง ๆ เพื่อได้รับชุดนักเรียนของหลวง ฉันเองเคยได้รับชุดนักเรียนของหลวงหนึ่งครั้ง เพราะช่วงนั้นเป็นปีที่หลวงมีงบประมาณเยอะ ทำให้นักเรียนทุกคนได้ชุดนักเรียนใหม่ ๆ ใส่กันครบทุกคน

 

เวลาที่เปิดสมุดนักเรียนที่ทางรัฐเอามาแจก ปกสมุดจะมีพระบรมฉายาลักษ์พระราชทานสิ่งของให้นักเรียนผู้ยากไร้ให้ได้ชม ฉันรับรู้จากครูประจำชั้นว่า พระองค์ท่านเป็นกษัตริย์ของไทยผู้เปี่ยมไปด้วยน้ำพระทัยอันล้นเกล้า  ซึ่งฉันและเพื่อน ๆ ก็ตั้งใจฟังคำสอนของครูเป็นอย่างดี รู้สึกดีใจและซาบซึ้งใจที่ได้รับของแจกเหล่านี้ ทุก ๆ วันศุกร์ตอนเย็น ฉันและเพื่อน ๆ ในโรงเรียนรวมทั้งครูบาอาจารย์พากันยืนหันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เด็กผู้ชายถวายคำนับ เด็กผู้หญิงถอนสายบัว จากนั้นก็พากันร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี

 

ในตอนนั้นฉันและเพื่อน ๆ ทุกคนต่างก็ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีพร้อมเพรียงใจกัน พวกฉันยังเด็กมาก ไม่รู้เลยว่าคนที่เราร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีอยู่แห่งหนใด กรุงเทพฯ อยู่ที่ใดก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ  รู้แต่ว่าความรักและความศรัทธาในตัวพระองค์ท่านถูกบ่มสอนและปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งก็ไม่ใช่แค่ฉันและเพื่อน ๆ เท่านั้น ผู้คนในครอบครัวและในหมู่บ้านต่างก็จงรักภักดีในตัวพระองค์ท่านถ้วนหน้า จะเห็นได้จากทุกหลังคาเรือนจะมีพระบรมฉายาลักษณ์ติดไว้เป็นที่รักและนับถืออยู่ตลอด

 

เมื่อครั้งที่ฉันยังเด็ก พ่อบอกฉันว่า พระองค์ท่านอยู่ที่กรุงเทพฯ ไกลแสนไกล ฉันไม่รู้ว่ากรุงเทพฯ ไกลแค่ไหน รู้แต่ว่าครั้งนั้น ฉันได้บอกกับพ่อว่า เมื่อใดที่ฉันโตขึ้น ฉันจะเดินทางไปกรุงเทพฯ เพื่อไปทำงาน และเมื่อใดที่ฉันมีเงิน ฉันจะหาโอกาสไปเที่ยวชมพระราชวังสถานที่ ๆ พระองค์ท่านประทับอยู่ จะไปกราบไหว้วัดพระแก้วด้วย ฉันบอกพ่อว่าถ้าฉันมีเงินเยอะ ๆ ฉันจะมารับพ่อไปด้วย พ่อได้ยินที่ฉันบอกก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คงจะดีใจที่ฉันมีความฝันและอยากทำสิ่งดี ๆ เพื่อพ่อ แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ฝันของฉันไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่ก็ยิ่งใหญ่ในใจฉันตลอด เพราะฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพ่อ

 

ปลายเดือนพฤศจิกายนซึ่งเป็นวันเกิดของฉัน พี่ชายคนรองได้เขียนจดหมายมาหาพ่อ บอกให้ฉันได้พาพ่อเดินทางไปกรุงเทพฯ ในต้นเดือนธันวาคม เพราะพี่รองตั้งใจจะพาฉันและพ่อไปดูงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพ ในปีนั้นฉันลาหยุดโรงเรียนไปหลายวัน เพื่อที่จะพาพ่อเดินทางไปกรุงเทพฯ ตามคำบอกของพี่ชาย ระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถบัสเข้ากรุงเทพฯ ฉันเห็นใบหน้าของพ่อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พ่อคงจะมีความสุขที่จะได้เห็นพระราชวังซึ่งเป็นที่ประทับของพระองค์ท่าน พี่รองบอกฉันกับพ่อว่า

 

"ถ้าเราไปร่วมงานฉลองพระราชสมภพที่สนามหลวง เราอาจจะได้เห็นพระองค์ท่านและพระราชวงศ์ประทับรถผ่านถนนด้านหน้า ถ้าเราไปถึงเร็ว ผมจะพาพ่อและน้องเล็กไปดูวัดพระแก้วด้วย ซึ่งอยู่ติด ๆ กับพระราชวัง"

 

"แล้วเขาให้คนจน ๆ อย่างพวกเราเข้าไปข้างในได้เหรอลูก" พ่อถามด้วยท่าทีที่เจียมเนื้อเจียมตัวแบบคนบ้านนอก ไม่ค่อยรู้เรื่องชีวิตคนในเมืองใหญ่มากนัก

 

"วัดพระแก้วเข้าไปได้ครับพ่อ แต่พระราชวังไม่รู้เขาจะให้พวกเราเข้าไปหรือเปล่า ผมก็ไม่ค่อยรู้" พี่รองบอก

 

"ไปก็ไปลูก ถึงเข้าไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่ได้เห็นกำแพงวัง ก็เป็นบุญวาสนาของพ่อแล้วลูก"

 

พ่อบอกพี่รองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังมากมาย พ่อเป็นเพียงชาวนาธรรมดา ๆ คนหนึ่ง มีความฝันที่ยิ่งใหญ่บนถนนชีวิตในเขตชายแดนไทยกัมพูชา ความฝันของพ่อไม่มีอะไรมาก เท่ากับการได้เลี้ยงดูลูก ๆ ทุกคนให้เติบโตเป็นคนดี มีความคิด ความอ่านที่ดีพอ และสามารถอยู่ร่วมกับสังคมได้อย่างมีความสุข

 

ส่วนการเข้าไปเที่ยวกรุงเทพฯ และเยี่ยมชมพระราชวัง วัดพระแก้วนั้น เป็นความฝันที่พ่อไม่เคยคิดว่าในชีวิตจะได้สัมผัส จะเรียกว่าความฝันที่มิอาจจะเอื้อมของพ่อก็ว่าได้ แต่นับว่าโชคดีที่พี่รองเป็นพี่ชายที่น่ารัก เวลาที่มีสิ่งดี ๆ พี่รองก็ส่งมาให้พ่อ เวลาไปเห็นอะไรดี ๆ พี่รองก็ไม่เคยลืมคนข้างหลัง อยากจะพาพ่อมาได้เห็นภาพความงามเหล่านี้เสมอ ส่วนฉันเป็นน้องคนเล็กที่ติดตามพ่อตลอด ทำให้ได้รับโอกาสตรงนั้นไปด้วย

 

ในปีนั้นฉันอายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้น แต่ฉันก็ไม่เคยกลัวที่จะพาพ่อที่อายุเจ็ดสิบปีเดินทางมากรุงเทพฯ เพียงลำพัง พ่อบอกว่าชีวิตคนเราไม่ต้องกลัวอะไร หากเราเป็นคนดีก็ควรที่จะกล้าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างชาญฉลาด เพราะคนดีไม่มีภัยใด ๆ ที่จะเข้ามาทำร้ายเราได้ ถึงจะมีภัยก็จะต้องมีสิ่งดี ๆ เข้ามาช่วยปกป้องคุ้มครองเสมอ ด้วยคำพูดของพ่อ ทำให้ฉันเป็นเด็กที่ไม่เคยกลัวกับการผจญภัยในชีวิต เพราะคิดว่าถ้าเราคิดดี ทำดี เราก็จะได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน

 

เมื่อพี่รองพาฉันและพ่อเดินทางมาถึงสนามหลวง ประชาชนมากมายต่างก็เดินทางมาร่วมงานเต็มไปหมด พี่บุหงาพี่สาวคนที่สามได้ลางานพาพ่อไปเที่ยวในงานนี้ด้วย ฉันและครอบครัวพากันเดินชมงานตามบูธต่าง ๆ ที่มีการแสดงเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจ ช่วงระหว่างนั้นมีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนบอกญาติด้านหลังว่า

 

"ในหลวงเสด็จแล้ว"

 

ฉันเห็นภาพประชาชมทุกคนรีบพากันวิ่งไปที่ถนนใหญ่ด้านหน้า ผู้คนที่ยืนติด ๆ กับถนนต่างก็พากันนั่งลงแทบจะพร้อมเพรียงกัน แต่ละคนถือธงชาติใบเล็ก ๆ โบกสะบัดไปมา บางคนจูงลูกจูงหลานมาทั้งครอบครัว ช่วงจังหวะนั้นพี่รองไม่รอช้า รีบพาฉันและพ่อพร้อมทั้งพี่สาวเดินมานั่งติด ๆ กับถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน เพียงไม่นานมีรถตำรวจนำขบวนมาก่อน

 

พี่รอง พี่บุหงา พ่อและฉันต่างก็ประนมมือไหว้ท่วมหัว  ฉันสังเกตุเห็นน้ำตาของพ่อเอ่อเบ้า รู้ว่าพ่อปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมากกับการที่ได้เห็นขบวนรถของพระองค์ท่าน พ่อเฝ้ามองดูรถของพระองค์ท่านไม่ให้คลาดสายตา พอรถพระองค์ท่านผ่านเข้ามาใกล้ ๆ พ่อไม่รอช้าก้มลงกราบบนพื้นคอนกรีตข้าง ๆ ถนนสายนั้นทันที น้ำตาของพ่อไหลรินเป็นทางอาบแก้ม ฉันหันไปมองพ่ออีกครั้ง ได้ยินพ่ออวยพรให้พระองค์ท่านเป็นภาษาเขมรหลายอย่าง ฉันกับพี่ ๆ รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ครั้งหนึ่งในชีวิตมีโอกาสได้เห็นขบวนรถของพระองค์ท่าน และเป็นครั้งเดียวที่พวกเรามีโอกาสได้พาพ่อมาเห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตด้วย

 

พอขบวนรถของพระองค์ท่านผ่านไปได้ไม่นาน ประชาชนคนอื่น ๆ ต่างก็พูดคุยต่าง ๆ นานา ซึ่งเรื่องที่ได้ยินก็เรื่องดี ๆ เกี่ยวกับพระองค์ท่านทั้งนั้น เมื่อฉันและครอบครัวเห็นประชาชนคนอื่น ๆ ทยอยลุกขึ้น พวกเราก็ลุกขึ้นยืนไปด้วย และก็ยังคงมองตามทางขบวนรถของพระองค์ท่าน

 

"พ่อเห็นพระพักต์ของพระองค์ท่านไหม" พี่รองถาม

 

"พ่อเห็นแว๊บ ๆ ลูก" พ่อตอบพลางเอาผ้าขาวม้าเช็ดน้ำตาไปด้วย ฉันยิ้มให้พี่สาวและพี่ชายด้วยความสุขใจ รู้ว่าพ่อตื้นตันใจจนไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ และความทรงจำตรงนั้นก็ฝังอยู่ในใจของฉันตลอด

 

สิบปีกว่าแล้วที่พ่อของฉันเสียชีวิต แต่ภาพความประทับใจไม่เคยลบเลือนไปจากใจเลย พ่อคงไม่รู้หรอกว่า วันนี้ประเทศไทยของเราเปลี่ยนไป พ่อคงไม่รู้หรอกว่า กรุงเทพฯ ที่เคยสงบสุขที่พ่อเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน ณ วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก พ่อคงไม่รู้หรอกว่า ญาติพี่น้องประชาชนคนแถวบ้านขึ้นมากรุงเทพฯ กันหลายคน ทุกคนต่างเข้ามาด้วยอุดมคติเพื่อที่จะเรียกร้องประชาธิปไตยกลับคืนมา พ่อคงไม่รู้หรอกว่า พี่ชายทั้งสองคนก็เคยไปร่วมชุมนุมกับคนเหล่านี้ด้วย

 

ฉันรับรู้เรื่องราวผ่านพี่สาวที่เมืองไทยตลอด บางวันพี่สาวก็โทรมาเล่าให้ฟัง บางครั้งที่เห็นข่าวเกี่ยวกับเมืองไทยน่ากลัว ก็อดไม่ได้ที่จะโทรไปถามพี่สาวด้วยตัวเอง อันที่จริงข่าวเหล่านี้ฉันทราบมานานแล้ว ตั้งแต่สมัยที่กลุ่มเสื้อเหลืองมีการประท้วงต่าง ๆ นานา โดยที่ตอนนั้นพี่ชายคนโตร่วมและเพื่อนสนิทร่วมสนับสนุนคนเสื้อเหลืองด้วย ซึ่งฉันและพี่น้องทุกคนต่างก็ปรามพี่โต เพราะเกรงว่าพี่โตจะได้รับอันตราย แต่ในเวลานั้นพวกฉันห้ามพี่โตไม่ได้ เพราะพี่โตบอกว่า

 

"ใครที่ไม่เชียร์เสื้อเหลืองเป็นพวกโง่เขลา พวกกบในกะลา"

 

ในวันนั้นฉันและพี่ ๆ คนอื่น ๆ ยอมเป็นคนโง่ เพราะไม่เชื่อกับสิ่งที่พี่โตบอก เพราะฉันโตขึ้นมาก และก็มากพอที่จะเรียนรู้และแยกแยะว่าอะไรผิดอะไรถูก เวลาที่ฉันมองผู้นำสักคน ฉันไม่ได้มองภาพความเลวร้ายของเขาเสมอไป หากแต่ฉันมองภาพโดยรวม ภาพความดีที่เขาทำเพื่อสังคมให้มากขึ้น มองเพื่อที่จะชั่งน้ำหนักสิ่งที่สนับสนุนเห็นด้วย และสิ่งที่ไม่เห็นด้วย และฉันก็เชื่อเสมอว่า ไม่มีใครคนใดในโลกนี้ที่จะดีไปหมดทุกอย่าง ทุกคนมีดีมีชั่วปะปนกันไปหมด หากแต่ว่า....จะมีดีมากกว่าชั่ว หรือว่าชั่วมากกว่าดี...เท่านั้นเอง

 

เรื่องราวทุกอย่างไม่ได้จบลงแค่เสื้อเหลืองเท่านั้น เพียงไม่นานก็มีเสื้อแดงรวมพลังกันเกิดขึ้น และมีการชุมนุมประท้วงเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ซึ่งพี่รองได้เข้าร่วมชุมนุมกับกลุ่มคนเสื้อแดงด้วย และสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนก็คือ พี่โตและเพื่อน ๆ ที่เคยสนับสนุนกลุ่มคนเสื้อเหลืองก็มาร่วมสนับสนุนคนเสื้อแดง ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่โต อะไรทำให้พี่โตและเพื่อน ๆ ที่ทำธุรกิจด้วยกันเปลี่ยนใจมาสนับสนุนเสื้อแดง

 

ฉันรู้แต่ว่า พี่ชายสองคนให้การสนับสนุนการประท้วงกลุ่มเสื้อแดง ผู้คนในหมู่บ้านของฉันต่างก็พากันขับรถมาร่วมชุมนุมประท้วง หลาย ๆ คนบอกว่า คนที่มาชุมนุมประท้วงกับกลุ่มคนเสื้อแดงนั้น ได้รับค่าจ้างให้มาประท้วง แต่ฉันได้ถามพี่สาวที่รับรู้เรื่องราวมาตลอด พี่ชายทั้งสองของฉันไม่เคยรับเงินใครมาประท้วงเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยครั้งนี้ พี่ชายทั้งสองมีหน้าที่การงานที่มั่นคง การไปร่วมชุนนุมประท้วงกับกลุ่มเสื้อแดงเพราะพี่ชายมีความคิดที่เห็นต่างออกไป

 

แม้ว่าพี่ชายทั้งสองคนจะมีส่วนร่วมในการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง แต่พี่ชายทั้งสองก็ไม่เคยไปตบตีฆ่าใคร พี่ชายและชาวบ้านในหมู่บ้านของฉันต่างก็ไปประท้วงด้วยความสันติ แต่ละคนต่างก็ให้ความช่วยเหลือกันและกัน มีน้ำพริกก็กินน้ำพริก มีอะไรก็แบ่งกันตามอัตภาพ

 

เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมามีการปะทะกันที่สี่แยกคอกวัว ฉันมีโอกาสได้คุยกับพี่สาว เพราะรู้สึกเป็นห่วงพี่น้องจับใจ รับรู้ว่าพี่ชายทั้งสองเดินทางไปร่วมชุมนุมด้วย โดยที่แวะซื้อนมสดไปให้ประชาชนที่ถูกปราบปรามด้วยแก๊สน้ำตา เพื่อที่จะได้มีน้ำสดไว้ล้างตา แต่ในวันนั้น คนในหมู่บ้านที่ไปชุมนุมได้เปลี่ยนไปร่วมชุมนุมที่สวนลุมพินีแทน ทำให้พี่ชายทั้งสองต้องเปลี่ยนเส้นทางไปร่วมชุมนุมที่สวนลุมพินี และสิ่งตรงนั้นทำให้พี่ชายทั้งสองแคล้วคลาดจากภัยอันตรายที่เกิดขึ้น

 

ฉันยอมรับว่าห่วงพี่ชายจับใจ ไม่สนับสนุนให้พี่ชายทั้งสองคนไปชุมนุม เพราะกลัวว่าจะป็นอันตราย ห่วงประชาชนทุกชีวิตที่อยู่ตั้งใจมาร่วมชุมนุนเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย กลัวเหลือเกินว่าพวกเขาจะต้องเสียเลือดเนื้อเพื่อแลกกับมัน เพราะทุก ๆ ครั้งที่มีการเรียกร้องเพื่อประชาธิปไตย ไม่ว่าอดีตหรือปัจุบัน ก็มักจะมีคนเสียชีวิตมากมายเช่นกัน ฉันนอนภาวนาทุกคืนขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี ทั้งฝ่ายกลุ่มเสื้อแดงและรัฐบาลจับมือคุยกันร่วมแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น เพื่อเป็นการสมานฉันท์ที่ดีที่สุด

 

แต่ข่าวคราวที่ฉันได้รับจากอีเมลเมื่อหลายวันก่อน ทำให้ฉันสลดใจเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นข่าวจากพี่น้องโดยตรงที่อยู่ในเหตุการณ์ และข่าวทางทีวีที่อเมริกาแทบทุกช่องนำเสนอ ข่าวเหล่านี้ก็ล้วนแต่ทำให้ฉันเจ็บปวดใจไปด้วย ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างกลุ่มคนเสื้อแดงและรัฐบาลไทย ทำไมการแก้ปัญหาถึงได้รุนแรงกันขนาดนี้  ทำไมถึงได้มีการสูญเสียเยอะเพียงนี้ กี่วันแล้วที่มีผู้เสียชีวิต ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา ๆ ทหารที่ถูกเกณฑ์มาสลายผู้ชุมนุมและกลุ่มคนเสื้อแดง ทำไมคนเหล่านี้ต้องฆ่ากันเอง

 

ฉันหลับตาลงช้า ๆ เพื่อที่จะลืมเรื่องราวเหล่านี้ แต่ก็ลืมไม่ลง เพราะภาพวีดีโอต่าง ๆ ที่ได้ดูต่างก็หลอกหลอนฉันมาตลอด ฉันรีบกดโทรศัพท์ไปบอกพี่สาวทันที เพื่ออยากรู้ว่าพี่ชายทั้งสองคนปลอดภัยดีไหม

 

"ณัฐไม่ต้องห่วงนะน้อง พี่รองกับพี่โตไม่ได้ไปชุมนุมแล้ว แต่ก็ยังซื้ออาหารไปให้ผู้คนแถวบ้านเหมือนเดิม เพียงแต่ไปแล้วก็รีบกลับ" พี่กันต์บอกฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสุขใจนัก

 

"ไม่ต้องเลยนะ พี่กันต์สั่งห้ามพี่รองและพี่โตไม่ต้องไปบริเวณนั้นเด็ดขาด" ฉันบอกพี่สาว

 

"ก็คงไม่ได้ไปแล้วแหละ เพราะถนนถูกปิดหลายแห่ง ไปไหนไม่ได้หรอก บางคนก็ออกจากบ้านไม่ได้เลย เพราะเสียงปืนยิงกันไปทั่ว"

 

"หนูไม่อยากให้พวกพี่ออกไปไหน ดูแล้วอันตรายมาก ๆ เลยค่ะ หนูกลัวพวกพี่จะโดนลูกหลง" ฉันบอกพี่สาว

 

"จ้า ไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะ พี่กับครอบครัวปลอดภัย พี่ก็ไปทำงานและก็กลับบ้าน ดีหน่อยที่ทำงานพี่อยู่ไกล ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก"

 

"แล้วคนแถวบ้านเราเป็นยังไงบ้างคะ พวกเขาปลอดภัยดีไหม"

 

"พี่ไม่รู้เหมือนกัน เห็นพี่รองบอกว่า เพื่อนสนิทพี่รองคนหนึ่งเดินทางกลับต่างจังหวัดไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ ยังอยู่กันไหม แต่บางคนก็ไม่ยอมกลับ กะว่าจะอยู่เรียกร้องจนกว่านายกจะลาออก"

 

ฉันได้ยินที่พี่สาวเล่าให้ฟังก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าอุดมคติที่คนเหล่านี้มีอยู่ในตัวจะกลายเป็นฉนวนทำให้ชีวิตต้องตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่อยากให้ใครเสียชีวิต อยากให้ความสงบสุขคืนสู่ประเทศชาติอีกครั้ง แต่คิดว่าสิ่งทีเกิดขึ้นในตอนนี้มันเลวร้ายกับประเทศชาติเหลือเกิน ในสงครามการเมือง ย่อมไม่มีมีผู้แพ้ ไม่มีผู้ชนะ มีแต่ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นทั้งสองฝ่ายและประเทศชาติ รวมทั้งผู้บริสุทธิ์คนอื่น ๆ ที่ต้องได้รับความเดือดร้อนไปด้วย ภาวนาทุกค่ำคืนคนไทยร่วมแรงร่วมใจกันแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น อยากทุกคนเคารพกฏระเบียบ กติกาบ้านเมือง ที่สำคัญอยากให้ทุกคนเคารพสิทธิของคนอื่น และให้ความสำคัญแก่ส่วนรวมของประเทศชาติเป็นหลัก และฉันก็จะเฝ้าภาวนาอย่างนี้ตลอดไป เพื่อประเทศอันเป็นที่รักของฉัน เพื่อพี่น้องประชาชนคนไทยทุก ๆ คน และเพื่อความก้าวหน้าไปในทิศทางที่ดีของประเทศชาติ

 

 

 

                                           บันทึกความทรงจำปี พุทธศักราช 2548-2553

                                    ณ มลรัฐโอกลาโฮม่า ประเทศสหรัฐอเมริกา

 

 




Writing in Thai

Enjoy Life and Be Happy article
A Wave of Love (นวนิยายเรื่อง คลื่นรัก พายุหัวใจ) article
เธอคือ "สามกาญจนา" article
เพื่อชีวิตที่ไม่ใช่เพื่อเธอ article
คำสัญญาที่พรากเธอไป article
เลือดข้น แต่ใจคนจาง article
ทำดีในมุมมองที่แตกต่าง article
คนที่เคยใจดีในวันนั้น article
เข้าใจชีวิตและหัวใจเราเอง article
วิถีคนขยันที่แสนดื้อ article
วันแม่ของเด็กกำพร้า...ชีวิตที่ขาด article
กระโปรงบาน คอซอง แอบชอบรุ่นน้อง ม.3/1 ละลมวิทยา article
30 พฤศจิกายนของทุกปี article
"น้องเนาะ" ความฝันที่เคยเกิดขึ้นจริง article
The Leech (ปลิง...ฝันร้ายในชีวิตจริง) ตอนที่ 1 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 16 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 15 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 14 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 13 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 12 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 11 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 10 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 9 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 8 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 7 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 6 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 5 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 4 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 3 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 2 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 1 แรกเริ่มการเป็นสะใภ้ article
มนต์รักข้ามคลอง article
รวมบันทึกความรู้สึกที่งดงาม ปี 2015 ณ มลรัฐโอกลาโฮม่า สหรัฐอเมริกา article
ภาพเล่าเรื่องราว...ปลายซัมเมอร์ที่งดงาม (August 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (June 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (May 28, 2014)
ความทรงจำวันวานระหว่างเราสองคน article
Spring 2014 at Lawton Oklahoma article
ชีวิตที่ไม่แน่นอน...แต่ใจที่มั่นคง (September 1, 2012) article
ฝันที่มีชีวิต...Associate of the month....(November 2011) article
บันทึกชีวิต.....หนึ่งชีวิตที่ฉันเกิดมา...เทียบไม่ได้กับสี่แผ่นดินที่พ่อสัมผัส article
บันทึกชีวิต รักสุดท้ายที่ปลายปืน article
ฉันนี่แหละ เพื่อน "เรยา" ตัวจริง (ของแท้) article
หน้าที่การงาน เที่ยวกิน ศิลปะ กับคู่รักอารมณ์ดี article
ความจำฝังใจความฝันน่ากลัว.....(ความจริงเธอยังคงมีฉันตลอด) article
บันทึกความทรงจำ...น้องเนาะ (มุย กันทรารมย์) article
ลำดวนสามกลีบ (บันทึกความทรงจำระหว่างคำว่าเพื่อน)
บันทึกความทรงจำในหัวใจ.....แค่เพียงฝันร้ายในความรักที่สวยงาม article
เรื่องเล่าในความทรงจำ....ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
บันทึกเรื่องเล่าในอดีต สาวเบบี๋ซิท (เมื่ออยู่ ๆ ก็มีคนขอให้หนูเป็นพี่เลี้ยงเด็กฝรั่ง) article
ความทรงจำเจ็บลึกยาวนาน "อภัยได้แต่ไม่เคยลืม" article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน...ไฟไหม้และหัวใจที่ติดดิน article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน....ตอน...(: เสียตังค์ห้าบาทดูของประหลาดกัน:) article
เรื่องเล่าต่างแดน...เพื่อรัก..เพื่อสองเรา...และเพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง article
ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
หนึ่งอาทิตย์กับชีวิตที่มีเจ้าเป็นดั่งลูกชาย "กัมโบ" น้อย
วิถีชีวิตสาวบ้านนา...และคำสัญญาของพ่อ article
เธอคือ ดร. ในดวงใจ article
เรื่องเก่า ๆ อยากเล่าให้ฟัง ตอนที่ 1 เหตุผลที่พ่อไม่ยอมนั่งเครื่องบิน article
เจ้ากัมโบน้อย (Gumbo) สมาชิกใหม่ในครอบครัว article
เพียงแค่ฝันร้าย.....ชีวิตสาวบ้านนา (แรกเริ่มของความฝัน)
"พ่อ" ผู้ชายที่มีแต่ให้ โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ article
ความจำฝังใจ...ความฝันน่ากลัว (บันทึกความฝันเดือนเมษายน 2553) article
นิยายเรื่อง สาวไทย สะใภ้ Texiana article
ภาพเรื่องเล่างาน Scissortail Creative Writing Festival 2010 article
ถ้าพี่ไม่กลับ..ไปรับหลานมาอยู่ด้วย article
คุณไสย์และชีวิตชายผ้าเหลือง article
บันทึกเรื่องราวความทรงจำชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน" (Sony & DDK, Thailand) article
บันทึกเรื่องราวชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน (PSK & Seagate)" article
ความฝันของสาวรากหญ้า article
ส่วนเกินของหัวใจ...ตอน มือที่สามอย่างไม่ตั้งใจ article
ทุกลมหายใจของผู้หญิงคนนี้ "เพื่อชีวิตและเพื่อเธอ" article
เรื่องเล่าต่างแดน...สิ่งที่ดีที่สุดในรอบปีนี้ (The Saints ) และเรื่องราวทั่วไปในชีวิต article
เรื่องเล่าต่างแดน...Trust Fund และ Living Trust / Life Estate เกี่ยวพันกันอย่างไร article
บันทึกเรื่องเล่าทั่วไป.....สิ่งที่ฉันเป็นอยู่....สิ่งที่เคียงคู่ด้วยใจ article
เรื่องเล่าต่างแดน...เขียนเช็คเด้ง ติดหนี้ธนาคาร ค้างหนี้บัตรเครดิต ใครว่าไม่สำคัญ article
เรื่องเล่าต่างแดน...วันขอบคุณพระเจ้าและเรื่องราวของเราในวันนี้ article
ภาพเก่าเล่าเรื่อง ครอบครัวร่วมกันทำบุญเพื่อพ่อและแม่ในปี 2006 article
เรื่องเล่าครั้งเยาว์วัย...พ่อหลวงในดวงใจของพ่อ article
จดหมายถึงพ่อ...จากลูกสาวคนเล็ก article
หากแม้เลือกเกิดได้ (ผู้หญิงคนนี้ชื่อสมหมาย) article
ความทรงจำ...ชายแดนกัมพูชา article
ความจำฝังใจ ความฝันน่ากลัว article
เมื่อหนูอยากเป็นลูกลิง+ดาวลูกไก่และในชีวิตจริง article
คุณไสย์...และหัวใจของพ่อ article
แอบดูเป็น...แอบลุ้นแทบตาย article
มดแดงและนมของหนู article
คุณค่าที่เธอไม่เคยรัก.....กุมภาพันธ์
คำว่า"แม่" จากใจคนที่ไม่เคยสัมผัส และคำว่า"พ่อ" คือที่สุดในชีวิต
แหวนวงนี้ที่รอการพิสูจน์
ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยลบล้างความเร้นลับ (ผีปอบ)
เรื่องเล่าต่างแดน...ชีวิตที่ไม่ได้ปรุงแต่ง article
วันสารทขะแมร์...งัยแขเบญ...งัยโดนตา
ต้นมะพร้าวของยาย
The Best Memories of Alabama 2007 article
First Step Of My College 2007 at Auburn University article
บทกลอน...มายาริษยา article



Opinion
Opinion *
By  *
E-Mail 
Don't Display E-mail



Copyright © 2010 All Rights Reserved by Natthinee Khot-asa Jones