ReadyPlanet.com
dot dot
bulletAbout Our Life
bulletOur Books
bulletOur Publications
bulletHardy's Grants and Awards
bulletOur Profesional Work
bulletHardy's Interviews
bulletNatthinee's Interviews
bulletReading Schedule
bulletOur Reading Photos 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2014
bulletNOLA-NOLIE
bulletCameron University 2014 Service Recognition Reception and Dinner
bulletScissortail Creative Writing Festival at East Central University April 3, 2014
bulletThai-Cajun House (เรือนไทย-เคจั่น ณ เมืองไทย)
bulletThe Best Memories of Louisiana
bulletBeans & Leaves Monthly Reading on May 5, 2013
bulletReading at Emporia State University, Kansas 2012
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 1)
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 2)
bulletLaborFest 2012 Oklahoma Open Mic
bulletMusic Hidden in the Memory "กำลังใจที่เธอไม่รู้"
bulletMusic Hidden in the Memory "เรือรักกระดาษ"
bulletMusic Hidden in the Memory "รักเธอ"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนไม่สำคัญ"
dot
Web Link
dot
bulletCybersoleiljournal
bulletKasetporpeang
bulletPantip
dot
Newsletter

dot
bulletA Terrible Beauty (Novel in English)
bulletThe best memories of my best friend: Jan - Pen (Thai)
bulletThe Khmer Mystery - Funan (The Lost City)


Blacklawrencepress


ถ้าพี่ไม่กลับ..ไปรับหลานมาอยู่ด้วย article

 

 




หลายวันที่ผ่านมา ฉันห่างหายบล็อกไป เพราะมัวแต่ทำงานและอ่านหนังสือ เมื่อวานนี้ได้ดูข่าวเกี่ยวกับเมืองไทยจากอินเตอร์เน็ต อดไม่ได้ที่จะโทรไปหาพี่สาวที่เมืองไทยทันที เพราะรู้สึกเป็นห่วงเหลือเกิน ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องราวการประท้วงที่มีการปะทะกันเกิดขึ้น มีผู้เสียชีวิตทั้งสองฝ่าย ฉันเองในฐานะคนไทยคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในเมืองไทย ได้เห็นภาพทุกอย่างก็เสียใจไม่น้อย หลาย ๆ ครั้งน้ำตาซึมลบนคีย์บอร์ดเป็นประจำ

เสียงสัญญาณสายว่างสองครั้ง ฉันยังคงถือสายรอพี่สาวอย่างใจจดใจจ่อ

"สวัสดีค่ะ" พี่กันต์ทักทาย

"สวัสดีค่ะพี่กันต์ นี่ณัฐนะ พี่กันต์สบายดีไหม พี่น้องเราทุกคนสบายดีไหม แล้วที่เมืองไทยเป็นยังไงบ้าง"

พี่กันต์ดีใจเป็นอย่างมากที่ฉันโทรหา เพราะพี่กันต์ไม่ได้ออกไปซื้อบัตรเติมเงิน เนื่องมาจากกลัวเหตุการณ์ประท้วง เกรงว่าจะได้รับอันตรายจากลูกหลง บวกกับพี่ชายทั้งสองคนสั่งห้ามไม่ให้พี่สาวออกไปข้างนอกเด็ดขาด โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีการประท้วงเกิดขึ้น

"ทุกคนสบายดี แต่เมืองไทยเราไม่ดีเลย ตอนนี้เขาปะทะกันแล้วนะ มีคนตายเยอะด้วยแหละ" พี่กันต์บอกเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ

"หนูเพิ่งได้อ่านข่าว"

"แล้วข่าวที่ต่างประเทศออกบ้างหรือเปล่า ที่เมืองไทยสื่อปิดข่าวตลอด บินเบือนความจริง ไม่ยอมออกข่าวตามความจริง" พี่กันต์ถามและก็บอกเล่าไปด้วย

"ก็ออกค่ะ บางช่องก็มีข่าวแบบเป็นตัวอักษรวิ่งเท่านั้น แต่ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนกับภาพที่เห็นในเน็ตเลย"

"ที่นี่น่ากลัวมาก ๆ เลยนะ ร้านค้าบางแห่งก็ปิดร้านเลย โรงแรมที่อยู่ใกล้ ๆ พื้นที่เสี่ยงก็ปิดเหมือนกัน บริษัทบางแห่งก็ปิดหลายวัน พี่คิดว่าคนเหล่านี้คงจะกลัวพนักงานของตนได้รับอันตราย นี่ณัฐรู้ไหม คนแถวบ้านเราขึ้นมาประท้วงกันเยอะมากเลยนะ ณัฐรู้จักตาเหมียนและยายเปาะไหม ตากับยายสองคนนี้อายุมากแล้ว แต่ก็ยังใจฮึดมาประท้วงกับเขาด้วย" พี่กันต์บอกเล่า

"จำได้ค่ะ แล้วลูกหลานเขาไม่ห้ามเหรอคะ"

"ห้ามอะไรกัน เขาก็มากันทั้งครอบครัว มาทั้งตระกูลกันหมด ตำบลของเรามากันเยอะมาก มีรถปิคอัพเป็นสองร้อยคัน"

"หนูเห็นข่าว บางคนบอกว่าเสื้อแดงโดนจ้างมา จริงหรือเปล่าพีกันต์ ตกลงเป็นยังไงกันแน่คะ"

"จ้างอะไรกัน คนบ้านเรามาด้วยความสมัครใจทั้งนั้น ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า มาต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย" พี่กันต์บอกเล่าไปด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ

"แล้วเขาอยู่กินกันอย่างไรล่ะ"

ฉันอดไม่ได้ที่จะถาม เพราะเห็นข่าวจากสื่อบางแห่ง ต่างก็บอกว่าคนแถวบ้านของฉันโง่ ถูกจ้างให้มาประท้วง บางคนได้ค่าหัวหนึ่งพันบาท ฉันเองในฐานะที่เป็นลูกหลานของคนในหมู่บ้านก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ความจริง อยากรู้ว่าพี่น้องและชาวบ้านที่ฉันรู้จักนั้น พวกเขาถูกจ้างมาอย่างที่ถูกกล่าวหาหรือไม่

"ก็กินตามมีตามเกิด ช่วย ๆ กัน แต่ละคนที่ขึ้นมาก็พากันบริจาคเงินช่วยค่าน้ำมัน เอาข้าวสาร ตำน้ำพริก นำปลาร้า พวกแจ๋วบอง อาหารต่าง ๆ ติดตัวมาด้วย แต่ละคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ จะว่าไปแล้วคนกลุ่มนี้น่าสงสารมาก ๆ เลยนะณัฐ พี่เองไม่เคยมีโอกาสไปช่วยเหลืออะไรเขา ได้แต่ให้กำลังใจ รู้สึกละอายแก่ใจตัวเองอยู่เลยที่ไม่ได้ไปช่วยอะไรเขา แต่เพราะพี่ห่วงครอบครัว ถ้าพี่และแฟนไปประท้วง หากเกิดอะไรขึ้นกับพี่ทั้งสอง แล้วหลาน ๆ จะอยู่อย่างไร อีกอย่างพี่โตกับพี่รองสั่งกำชับไม่ให้พี่ไปประท้วงเด็ดขาด เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายทั้งสองคน ก็ยังมีพี่และณัฐเป็นที่พักพิงแก่หลาน ๆ ได้ นี่พี่รองกับพี่โตโทรมาเล่าให้พี่ฟังทุกวันเลยนะ"

"เอ้า ตกลงนี่พี่รองกับพี่โตไปประท้วงกับเขาด้วยเหรอ"

"สองคนนี้ไปแทบทุกคืน พี่เองก็ห่วงมากทีเดียว กลัวเจอลูกหลงเสียจริง ๆ"

"แล้วนี่พี่โตไปประท้วงกับเสื้อแดงทำไมกัน พี่โตเชียร์เสื้อเหลืองไม่ใช่เหรอ"

"ณัฐคงไม่รู้อะไรจริง ๆ พี่จะเล่าให้ฟังนะ แต่ก่อนพี่โตกับเพื่อน ๆ นะอยู่กลุ่มเสื้อเหลือง ตอนนี้เป็นเสื้อเหลืองกลับใจมาเป็นเสื้อแดงแล้วจ้า เหตุผลพี่คงไม่ต้องเล่านะ มันยาวมาก แต่คิดว่าพี่โตและเพื่อน ๆ คงจะเข้าใจอะไร ๆ อย่างถ่องแท้ พี่เองไม่สามารถห้ามใครไม่ให้ไปประท้วงได้ เพราะพี่ต้องเคารพการตัดสินใจของพวกเขา ใครอยากไปประท้วงก็ต้องปล่อยให้ไป ได้แต่สวดมนต์ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองพี่ชายทั้งสองคนให้ปลอดภัย รวมทั้งชาวบ้านทุก ๆ คนด้วย"

ฉันได้ยินพี่กันต์บอกเล่าให้ฟัง ได้แต่พยักหน้าเข้าใจ เพราะจำได้ว่า เมื่อหลายปีก่อน ช่วงที่กลุ่มเสื้อเหลืองประท้วงกัน มีการยึดสนามบิน พี่โตเคยให้การสนับสนุนคนเสื้อเหลืองเป็นอย่างมาก ทั้งพี่โตและเพื่อน ๆ ที่ทำธุรกิจด้วยกันต่างก็สนับสนุนให้กำลังใจเสื้อเหลืองตลอด ซึ่งต่างกับพี่รองที่เชียร์เสื้อแดงอยู่เพียงคนเดียว

ส่วนฉันและพี่สาวอีกสามคนเป็นคนกลาง ไม่เคยออกนอกหน้าว่าเชียร์ใคร ได้แต่สั่งห้ามพี่ชายทั้งสองอย่าไปยุ่งกับการเมือง ตอนนั้นพี่โตไม่ฟังคำเตือนของพวกฉัน หาว่าพวกฉันโง่ที่ไม่สนับสนุนกลุ่มพันธมิตรและคนเสื้อเหลือง ซึ่งฉันกับพี่น้องไม่เคยว่าอะไร ได้แต่เงียบ ๆ และปล่อยให้พี่โตว่าอยู่แต่ฝ่ายเดียว เพราะคิดว่ากาลเวลาจะทำให้พี่ชายคิดอะไรได้มากกว่านี้

แต่ในวันนี้พี่โตและเพื่อน ๆ ที่ทำธุรกิจด้วยกันกลับเปลี่ยนไป จากที่เคยสนับสนุนเสื้อเหลืองและกลุ่มพันธมิตร กลายมาเป็นเกลียดชังเสื้อเหลืองและพันธมิตรเป็นอย่างมาก และให้การสนับสนุนเสื้อแดงและประชาชนทุก ๆ คนที่มาประท้วงเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยอย่างจริงจัง ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายคนโตและเพื่อน ๆ อะไรทำให้พวกเขากลับมาเชียร์พี่น้องเสื้อแดงและร่วมต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตยด้วยกัน

พี่ชายทั้งสองของฉัน ไม่เคยรับเงินค่าจ้างจากใครให้ไปประท้วง พี่ชายทั้งสองมีหน้าที่การงานที่มั่งคงหาเลี้ยงชีพได้เป็นอย่างดี แต่ทำไมพวกเขายอมทิ้งครอบครัวและน้องสาวทั้งสามคนเพื่อไปประท้วงกัน ทำไมพวกเขาต้องยอมสละชีวิตเพื่อประชาธิปไตย ฉันเองไม่ค่อยจะเข้าใจการตัดสินใจของพี่ชายเลย ฉันได้ฟังที่พี่กันต์บอกเล่าก็รู้สึกเป็นห่วงจับใจ ยิ่งมีข่าวคนเสียชีวิตจากการปะทะกัน ฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปเช็ครายชื่อผู้เสียชีวิต ภาวนาอย่าให้เป็นคนที่ฉันรัก และก็ไม่อยากให้ใคร ๆ ต้องมาเสียชีวิตตรงนี้

พี่กันต์บอกฉันว่า ในคืนที่มีการปะทะกันอย่างรุนแรง พี่รองกับพี่โตนัดกันไว้ที่สี่แยกคอกวัว พี่โตกับเพื่อนสนิทเลิกงานเสร็จก็โทรบอกพี่รองว่าจะซื้อนมสดไปให้ เพราะจะได้ให้ประชาชนที่ไปประท้วงเก็บนมสดไว้ล้างตาจากแก๊สน้ำตาที่ปะทะกันกับพวกทหาร

ทางด้านพี่รองนั้นก็ขับรถออกมารรอพี่โตอยู่ที่สะพานฟ้าเสียก่อน กะว่าจะให้พี่โตตามมาที่จุดหมาย จากนั้นค่อยพากันไปที่สี่แยกคอกวัวด้วยกัน แต่พอพี่รองไม่เห็นพี่โตและคนแถวบ้าน พี่รองก็รีบกดโทรศัพท์ไปหารุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งรุ่นพี่คนนี้ชื่อว่า "พี่นัย" และเป็นรุ่นพี่ที่เติบโตด้วยกันในหมู่บ้าน

พี่นัยและชาวบ้านได้พากันเดินทางมาร่วมประท้วงกับประชาชนคนอื่น ๆ และได้ร่วมประท้วงกับกลุ่มประชาชนที่สวนลุมพินี ไม่ได้ไปร่วมประท้วงที่สะพานฟ้าและสี่แยกคอกวัวแต่อย่างใด พี่รองได้ยินดังนั้นก็ตัดสินใจขับรถกลับไปหาพี่นัยและชาวบ้านในหมู่บ้านทันที โดยที่โทรกำชับให้พี่โตเบนเส้นทางมาที่สวนลุมพินีด้วย

เมื่อพี่รองมาถึง ก็เห็นปู่ย่าตายาย ชาวบ้านที่รู้จักหลายร้อยคนนั่งทำอาหาร แบ่งอาหารกันรับประทานคนคำสองคำ บางคนก็นอนพักเอาแรง พี่นัยไม่ได้ไปประท้วงที่สี่แยกคอกวัวกับกลุ่มใหญ่ เพราะอาสานึ่งข้าวเหนียวและทำกับข้าวให้คนที่มาประท้วงได้รับประทานกัน ส่วนคนแก่คนเฒ่าที่ประท้วงในตอนกลางวันเหนื่อย ๆ ก็พากันนอนพัก ทางด้านพี่รองนั้นก็นั่งคุยกับชาวบ้านที่มาประท้วงหลายคน พร้อม ๆ กับนั่งรอพี่โตไปด้วย

"พี่ป้านาอาพากันนอนพักเอาแรงเถอะ พรุ่งนี้จะได้สู้กันต่อไป เดี๋ยวคืนนี้ผมจะนั่งเป็นยามเฝ้าให้เอง" พี่รองบอกกับทุก ๆ คน ก่อนที่จะนั่งคุยกับพี่นัยและช่วยทำกับข้าวไปด้วย

ช่วงระหว่างนั้น พี่รองก็นึกเป็นห่วงพี่กันต์และครอบครัวขึ้นมาทันที ส่วนพี่สาวอีกสองคนพี่รองไม่ห่วงนัก เพราะพักอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัด ไม่ได้ขึ้นมาประท้วงแต่อย่างใด ส่วนฉันกับคนรักนั้น พี่ ๆ ทุกคนหายห่วง เพราะอยู่ที่ต่างประเทศ คงไม่มีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้น

ทุก ๆ ค่ำคืนก่อนไปร่วมประท้วงและฟังคำปราศัย พี่รองกับพี่โตจะโทรมาหาพี่กันต์ตลอด

"พี่กำลังจะไปฟังเขาปราศัยกันนะ"

"ไปที่ไหน" พี่กันต์ถาม

"ที่สนามหลวง" พี่รองและพี่โตมักจะตอบเป็นเสียงเดียวกัน ทุก ๆ ที่ซึ่งมีการประท้วง พี่น้องประชาชนแถวบ้านมาร่วมกันประท้วง พี่ชายทั้งสองก็ไปช่วยเสมอ แม้จะไม่ได้ไปอยู่ทั้งคืน แต่ก็แวะไปให้กำลังใจซื้อขนมและนำอาหารไปฝากเป็นประจำ

"อย่าไปเลยพี่ มันอันตราย หนูกับน้อง ๆ เป็นห่วง"

"ไม่ต้องห่วงหรอก" ทั้งหมดเหล่านี้เป็นคำพูดของพี่รอง

ส่วนพี่โตนั้นก็โทรมาหาพี่กันต์เช่นเดียวกัน

"พี่กำลังจะไปประท้วงกับเขานะ เพื่อน ๆ พี่ก็ไปกันหลายคนเลยนะ"

"ไปได้ยังไงพี่ หลานอยู่กับใคร" พี่กันต์อดไม่ได้ที่จะถามถึงหลานสาว

"หลานนอนหลับแล้ว อยู่ที่ห้องนอน พี่สัญญากับชาวบ้านว่าจะซื้อนมสดไปให้เขา พี่ก็ต้องไปให้ได้ ถ้าพี่ไม่ไป พี่ก็รู้สึกแย่รู้สึกผิด เพราะชาวบ้านเขายอมลำบากเดินหน้าต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยเพื่อพวกเรา พี่อยากมีส่วนช่วยเขาบ้าง" พี่โตบอก

"พี่โตอย่าไปเลย หนูฟังวิทยุเห็นบอกว่าได้ยินเสียงปืนเป็นระยะ ๆ หนูเป็นห่วงพี่"

"ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ถ้าพี่ไม่กลับ ไปรับหลานมาอยู่ด้วยนะ" พี่โตตอบสั้น ๆ

"ทำไมพี่โตพูดอย่างนั้น อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ พูดเป็นลางมันไม่ดีเลยพี่"

"ไม่พูดก็ได้ แต่พี่อยากบอกกันต์ไว้ก่อน ตอนนี้พี่อยากทำเพื่อประเทศชาติ ตัวพี่เองก็ได้ทำพินัยกรรมทุกอย่างไว้ให้ลูกสาวพี่หมดแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ ทรัพย์สินทุกอย่างจะเป็นของลูกสาวพี่คนเดียว กันต์ช่วยดูแลหลานด้วยนะ บอกณัฐกับแฟนไม่ต้องกลับมาเมืองไทยในตอนนี้ ให้อยู่ที่อเมริกาไปก่อน ตอนนี้ที่เมืองไทยไม่ปลอดภัยมาก ๆ"

คำตอบของพี่ชายคนโตทำให้พี่กันต์หดหู่ใจไม่น้อย รู้ว่าคงจะห้ามพี่ชายไม่ได้ ได้แต่ตอบรับและภาวนาให้กำลังใจ ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง กำชับพี่ชายให้ระมัดระวังทุกอย่าง อย่าไปเป็นแนวหน้าต่อสู้กับพวกทหาร เพราะทหารต้องทำตามหน้าที่ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา พี่กันต์ไม่อยากให้พี่ชายทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บ

"หนูคงจะห้ามพี่ไม่ได้จริง ๆ พี่โตดูแลตัวเองให้ดีเสียล่ะ จะพากันทำอะไรก็คิดให้ดีเสียล่ะ ขอให้ไปประท้วงอย่างสันติ อย่าไปสู้รบกับใครเขา อย่าลืมคำสั่งสอนของพ่อเสียที่บอกสอนพวกเราเอาไว้ พ่อรักและเป็นห่วงพี่มากเลยรู้ไหม นี่พี่รองก็ไปประท้วงเหมือนกัน"

"ไม่ต้องห่วงพวกพี่ กันต์และน้อง ๆ ดูแลตัวเองให้ดีนะ"

ฉันได้ฟังเรื่องเล่าของพี่น้องที่เมืองไทยก็พลอยเศร้าใจไปด้วย ห่วงพี่ชายทั้งสองจับใจ ห่วงชีวิตของประชาชนและทุก ๆ คนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ไม่รู้ว่าการประท้วงเพื่อประชาธิปไตยในครั้งนี้ต้องแลกด้วยชีวิตกี่ชีวิต ไม่รู้ว่าคำตอบสุดท้ายที่จะเกิดขึ้นคืออะไรกันแน่

คืนนั้นพี่โตกับพี่รองปลอดภัย เพราะไม่ได้เข้าไปในสี่แยกคอกวัว เพราะมีการเปลี่ยนแปลงเส้นทางไปยังจุดประท้วงที่สวนลุมพินี ฉันเองได้ยินที่พี่กันต์เล่าให้ฟังก็หายห่วงไปบ้าง แต่พอรู้ว่ามีคนเสียชีวิตจากการปะทะกันมากมาย ก็อดที่จะเสียใจไม่ได้

ในเช้าวันถัดมา ฉันกลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ พี่กันต์ก็โทรมาเล่าให้ฟังว่า พี่รองกับพี่โตมีโอกาสได้เข้าคุยกับหลาย ๆ ฝ่าย ทราบว่าประชาชนและผู้เสียชีวิตนั้น ถูกทหารใช้อาวุธสงครามยิง เป็นอาวุธจริง ๆ ไม่ใช่กระสุนยางอย่างที่เข้าใจกัน ซึ่งทหารที่ยิงนั้นแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ทหารที่มีใจรักเสื้อเหลืองจะเกลียดเสื้อแดงเป็นชีวิตจิตใจ พอได้รับคำสั่งยิง ก็คือลงมือทันทีไม่มีคำว่าปราณีแต่อย่างใด ส่วนทหารที่เห็นใจพี่น้องประชาชนเสื้อแดงที่มาประท้วงก็ไม่มีการยิง บางคนก็ช่วยยิงสกัดทหารอีกฝ่าย ทำให้มีการเสียชีวิตเกิดขึ้น นอกจากนั้นก็มีพวกสวมรอยเหตุการณ์ทุกอย่างเข้ามาทำให้สถานการณ์น่ากลัวมากขึ้น แต่ละฝ่ายต่างก็โทษกันและกัน ฝ่ายกลุ่มเสื้อแดงก็โทษทหาร ฝ่ายทหารก็โทษเสื้อแดง ประชาชนถูกแบ่งเป็นสองฝ่าย ทุกอย่างมีแต่ความเศร้าเสียใจของคนที่รับรู้ข่าวสาร

ฉันได้ยินเรื่องราวก็ยิ่งเศร้าสุด ๆ ไม่ว่าจะเป็นแดง เหลือง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกอย่าง คนที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือคนที่นั่งมองภาพอยู่ห่าง ๆ ทุก ๆ คนก็ล้วนแต่เป็นคนไทยทั้งหมด ทำไมทุกคนฆ่ากันได้ลงคอ ยิ่งได้เห็นภาพคนที่เสียชีวิต ฉันไม่สามารถนอนหลับได้เลย รู้สึกว่าภาพนี้เสทือนใจที่สุด และเป็นภาพที่ติดตาอยู่ตลอด ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมบ้านเมืองเราถึงได้เป็นอย่างนี้

สามสิบกว่าปีที่เติบโตขึ้นมา ฉันไม่เคยเห็นเหตุการณ์อะไรเลวร้ายอย่างนี้เลย สมัยพฤษภาทมิฬฉันเคยได้ยินอาจารย์เล่าให้ฟัง เพราะตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ยังไม่รับรู้ว่าการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยเป็นยังไงกันแน่ ไม่รู้ว่าน่ากลัวแค่ไหน แต่ในวันที่ฉันโตขึ้นและได้เรียนรู้อะไรเพิ่มมากขึ้น ได้อ่านข่าว เห็นภาพทุกอย่าง ได้ฟังเรื่องเล่าจริง ๆ จากคนที่ฉันรักและนับถือ คนที่เติบโตจากครอบครัวเดียวกัน ฉันฟังเรื่องทุกอย่างด้วยสติและนั่งคิดไตร่ตรองไปด้วยเสมอ ทำให้ฉันเชื่อสนิทเลยว่า ณ วันนี้ความเปลี่ยนแปลงกำลังจะเกิดขึ้นในเมืองไทย ประเทศที่ฉันรักมากที่สุด

ทุกครั้งที่ได้ยินข่าวคราวที่เลวร้ายเกิดขึ้นในเมืองไทย ฉันเองก็เจ็บปวดเสียใจไปด้วย แม้ว่าจะไม่ได้สนับสนุนให้พี่ชายทั้งสองคนไปประท้วง แต่ก็ไม่สามารถห้ามพี่ชายทั้งสองคนได้ เพราะพี่ชายยืนยันแต่ว่า จะไปประท้วงเอาประชาธิปไตยมาคืนให้ทุก ๆ คน ฉันและพี่น้องรวมทั้งหลาน ๆ ได้แต่ภาวนาและให้กำลังใจตลอด คอยกำชับให้พี่ชายทั้งสองคนได้ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ทำในสิ่งที่ถูกต้อง อย่าทำอะไรที่เกินขอบเขตซึ่งนำมาสู่ความเสียหายให้กับประเทศชาติ อย่าทำสิ่งที่ผิดกฏหมาย ซึ่งพี่ชายทั้งสองก็รับฟังและบอกแต่ว่า

"อย่าลืมให้กำลังใจพวกพี่บ้างนะ ถ้าพี่ไม่กลับ...ไปรับหลานมาอยู่ด้วย"
 

ขอไว้อาลัยแด่ผู้เสียชีวิตทุกท่าน ขอให้ดวงวิญญาณไปสู่สุคติ"







Writing in Thai

Enjoy Life and Be Happy article
A Wave of Love (นวนิยายเรื่อง คลื่นรัก พายุหัวใจ) article
เธอคือ "สามกาญจนา" article
เพื่อชีวิตที่ไม่ใช่เพื่อเธอ article
คำสัญญาที่พรากเธอไป article
เลือดข้น แต่ใจคนจาง article
ทำดีในมุมมองที่แตกต่าง article
คนที่เคยใจดีในวันนั้น article
เข้าใจชีวิตและหัวใจเราเอง article
วิถีคนขยันที่แสนดื้อ article
วันแม่ของเด็กกำพร้า...ชีวิตที่ขาด article
กระโปรงบาน คอซอง แอบชอบรุ่นน้อง ม.3/1 ละลมวิทยา article
30 พฤศจิกายนของทุกปี article
"น้องเนาะ" ความฝันที่เคยเกิดขึ้นจริง article
The Leech (ปลิง...ฝันร้ายในชีวิตจริง) ตอนที่ 1 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 16 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 15 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 14 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 13 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 12 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 11 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 10 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 9 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 8 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 7 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 6 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 5 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 4 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 3 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 2 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 1 แรกเริ่มการเป็นสะใภ้ article
มนต์รักข้ามคลอง article
รวมบันทึกความรู้สึกที่งดงาม ปี 2015 ณ มลรัฐโอกลาโฮม่า สหรัฐอเมริกา article
ภาพเล่าเรื่องราว...ปลายซัมเมอร์ที่งดงาม (August 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (June 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (May 28, 2014)
ความทรงจำวันวานระหว่างเราสองคน article
Spring 2014 at Lawton Oklahoma article
ชีวิตที่ไม่แน่นอน...แต่ใจที่มั่นคง (September 1, 2012) article
ฝันที่มีชีวิต...Associate of the month....(November 2011) article
บันทึกชีวิต.....หนึ่งชีวิตที่ฉันเกิดมา...เทียบไม่ได้กับสี่แผ่นดินที่พ่อสัมผัส article
บันทึกชีวิต รักสุดท้ายที่ปลายปืน article
ฉันนี่แหละ เพื่อน "เรยา" ตัวจริง (ของแท้) article
ด้วยดวงใจหนึ่งเดียว article
หน้าที่การงาน เที่ยวกิน ศิลปะ กับคู่รักอารมณ์ดี article
ความจำฝังใจความฝันน่ากลัว.....(ความจริงเธอยังคงมีฉันตลอด) article
บันทึกความทรงจำ...น้องเนาะ (มุย กันทรารมย์) article
ลำดวนสามกลีบ (บันทึกความทรงจำระหว่างคำว่าเพื่อน)
บันทึกความทรงจำในหัวใจ.....แค่เพียงฝันร้ายในความรักที่สวยงาม article
เรื่องเล่าในความทรงจำ....ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
บันทึกเรื่องเล่าในอดีต สาวเบบี๋ซิท (เมื่ออยู่ ๆ ก็มีคนขอให้หนูเป็นพี่เลี้ยงเด็กฝรั่ง) article
ความทรงจำเจ็บลึกยาวนาน "อภัยได้แต่ไม่เคยลืม" article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน...ไฟไหม้และหัวใจที่ติดดิน article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน....ตอน...(: เสียตังค์ห้าบาทดูของประหลาดกัน:) article
เรื่องเล่าต่างแดน...เพื่อรัก..เพื่อสองเรา...และเพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง article
ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
หนึ่งอาทิตย์กับชีวิตที่มีเจ้าเป็นดั่งลูกชาย "กัมโบ" น้อย
วิถีชีวิตสาวบ้านนา...และคำสัญญาของพ่อ article
เธอคือ ดร. ในดวงใจ article
เรื่องเก่า ๆ อยากเล่าให้ฟัง ตอนที่ 1 เหตุผลที่พ่อไม่ยอมนั่งเครื่องบิน article
เจ้ากัมโบน้อย (Gumbo) สมาชิกใหม่ในครอบครัว article
เพียงแค่ฝันร้าย.....ชีวิตสาวบ้านนา (แรกเริ่มของความฝัน)
"พ่อ" ผู้ชายที่มีแต่ให้ โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ article
ความจำฝังใจ...ความฝันน่ากลัว (บันทึกความฝันเดือนเมษายน 2553) article
นิยายเรื่อง สาวไทย สะใภ้ Texiana article
ภาพเรื่องเล่างาน Scissortail Creative Writing Festival 2010 article
คุณไสย์และชีวิตชายผ้าเหลือง article
บันทึกเรื่องราวความทรงจำชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน" (Sony & DDK, Thailand) article
บันทึกเรื่องราวชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน (PSK & Seagate)" article
ความฝันของสาวรากหญ้า article
ส่วนเกินของหัวใจ...ตอน มือที่สามอย่างไม่ตั้งใจ article
ทุกลมหายใจของผู้หญิงคนนี้ "เพื่อชีวิตและเพื่อเธอ" article
เรื่องเล่าต่างแดน...สิ่งที่ดีที่สุดในรอบปีนี้ (The Saints ) และเรื่องราวทั่วไปในชีวิต article
เรื่องเล่าต่างแดน...Trust Fund และ Living Trust / Life Estate เกี่ยวพันกันอย่างไร article
บันทึกเรื่องเล่าทั่วไป.....สิ่งที่ฉันเป็นอยู่....สิ่งที่เคียงคู่ด้วยใจ article
เรื่องเล่าต่างแดน...เขียนเช็คเด้ง ติดหนี้ธนาคาร ค้างหนี้บัตรเครดิต ใครว่าไม่สำคัญ article
เรื่องเล่าต่างแดน...วันขอบคุณพระเจ้าและเรื่องราวของเราในวันนี้ article
ภาพเก่าเล่าเรื่อง ครอบครัวร่วมกันทำบุญเพื่อพ่อและแม่ในปี 2006 article
เรื่องเล่าครั้งเยาว์วัย...พ่อหลวงในดวงใจของพ่อ article
จดหมายถึงพ่อ...จากลูกสาวคนเล็ก article
หากแม้เลือกเกิดได้ (ผู้หญิงคนนี้ชื่อสมหมาย) article
ความทรงจำ...ชายแดนกัมพูชา article
ความจำฝังใจ ความฝันน่ากลัว article
เมื่อหนูอยากเป็นลูกลิง+ดาวลูกไก่และในชีวิตจริง article
คุณไสย์...และหัวใจของพ่อ article
แอบดูเป็น...แอบลุ้นแทบตาย article
มดแดงและนมของหนู article
คุณค่าที่เธอไม่เคยรัก.....กุมภาพันธ์
คำว่า"แม่" จากใจคนที่ไม่เคยสัมผัส และคำว่า"พ่อ" คือที่สุดในชีวิต
แหวนวงนี้ที่รอการพิสูจน์
ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยลบล้างความเร้นลับ (ผีปอบ)
เรื่องเล่าต่างแดน...ชีวิตที่ไม่ได้ปรุงแต่ง article
วันสารทขะแมร์...งัยแขเบญ...งัยโดนตา
ต้นมะพร้าวของยาย
The Best Memories of Alabama 2007 article
First Step Of My College 2007 at Auburn University article
บทกลอน...มายาริษยา article



Opinion
Opinion *
By  *
E-Mail 
Don't Display E-mail



Copyright © 2010 All Rights Reserved by Natthinee Khot-asa Jones