ReadyPlanet.com
dot dot
bulletAbout Our Life
bulletOur Books
bulletOur Publications
bulletHardy's Grants and Awards
bulletOur Profesional Work
bulletHardy's Interviews
bulletNatthinee's Interviews
bulletReading Schedule
bulletOur Reading Photos 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2014
bulletNOLA-NOLIE
bulletCameron University 2014 Service Recognition Reception and Dinner
bulletScissortail Creative Writing Festival at East Central University April 3, 2014
bulletThai-Cajun House (เรือนไทย-เคจั่น ณ เมืองไทย)
bulletThe Best Memories of Louisiana
bulletBeans & Leaves Monthly Reading on May 5, 2013
bulletReading at Emporia State University, Kansas 2012
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 1)
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 2)
bulletLaborFest 2012 Oklahoma Open Mic
bulletMusic Hidden in the Memory "กำลังใจที่เธอไม่รู้"
bulletMusic Hidden in the Memory "เรือรักกระดาษ"
bulletMusic Hidden in the Memory "รักเธอ"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนไม่สำคัญ"
dot
Web Link
dot
bulletCybersoleiljournal
bulletKasetporpeang
bulletPantip
dot
Newsletter

dot
bulletA Terrible Beauty (Novel in English)
bulletThe best memories of my best friend: Jan - Pen (Thai)
bulletThe Khmer Mystery - Funan (The Lost City)


Blacklawrencepress


บันทึกเรื่องราวความทรงจำชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน" (Sony & DDK, Thailand) article

ในวันที่พ่อภูมิใจมากที่สุดก็คือวันที่พี่ชายคนโตบวช ฉันไม่สามารถไปร่วมงานได้ เพราะช่วงนั้นงานในบริษัทเร่งเป้าหมาย ทำให้พนักงานทุกคนลางานยากมาก ๆ ฉันจึงได้แต่ส่งเงินไปช่วยงานกับพี่สาว วันนั้นพี่น้องหลายคนไปร่วมงาน ยกเว้นฉันและพี่สาวคนรองที่ต้องทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ ฉันและพี่สาวคนรองรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถไปร่วมงานบวชของพี่ชายคนโตได้ แต่ก็สุขใจที่อย่างน้อย ๆ ก็ได้เห็นภาพญาติพี่น้องหลายคนมาร่วมงานอย่างพร้อมเพรียง ที่สำคัญพ่อมีโอกาสได้เห็นผ้าเหลืองจากลูกชายคนโตก่อนที่จะท่านจะจากโลกนี้ไป

 

 



วันที่ไม่มีพ่ออยู่ในโลกนี้เป็นวันที่เศร้าที่สุดในชีวิต ทุกวันที่ทำงานเหมือนคนไม่มีชีวิต เป้าหมายที่เคยวางแผนเอาไว้ก็ไม่มีอีกแล้ว ทุกลมหายใจที่มีอยู่ในตอนนั้นเหมือนคนไม่มีจุดหมายปลายทาง ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร และจบลงที่ใด ยอมรับว่าใช้ชีวิตที่เงียบเหงาและเศร้าสุด ๆ ฉันเก็บตัวเงียบ ๆ ไม่ค่อยสนใจอะไร เพราะคิดว่าการได้อยู่ตามลำพังจะทำให้หัวใจฉันแกร่งขึ้นมาบ้าง

ฉันโชคร้ายนิดหนึ่ง หลังจากที่พ่อเสียชีวิตได้แค่เดือนเดียว ฉันก็ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลประมาณสิบวัน ด้วยอาการโรคไส้ติ่งอักเสบ (เกือบแตก) ไม่รู้ว่าบุญวาสนาอะไรที่ทำไว้ทำให้ฉันรอดตายอย่างหวุดหวิด ในปีนั้นฉันมีแต่ความโชคร้ายที่เข้ามาเยี่ยมเยือนตลอด แต่ก็พยายามคิดว่าวันพระไม่ได้มีแค่วันเดียว สักวันหนึ่งจะต้องมีวันที่ดี ๆ ของตัวเอง

หลังจากที่รักษาตัวหายดีแล้ว ฉันก็ลาออกจากงานเดินทางไปเรียนหนังสือที่ปักษ์ใต้สองปี ตลอดเวลาที่เรียนหนังสืออยู่ที่นครศรีธรรมราช ฉันตั้งใจเรียนเป็นอย่างดี ทุก ๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมา ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนแต่เช้า เพราะรู้สึกว่าการได้ไปนั่งทบทวนบทเรียนบางอย่างเพียงคนเดียว ทำให้ฉันมีสมาธิมากขึ้น ทำให้ฉันรู้จักตัวเองและโตเป็นผู้ใหญ่กว่าที่เป็นอยู่ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ กาลเวลาตรงนั้นทำให้ฉันมีสติรู้จักวางแผนชีวิตตัวเองกว่าเดิม

 



ในตอนนั้นฉันเคยคิดว่าเรื่อง "ความรัก" เป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆในการดำเนินชีวิต แต่ทุกสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ ทำให้ฉันรู้จักคำว่า "รักแท้ไม่ใช่รักแรกเสมอไป"

ความรัก ความจริง อนาคต เป็นสิ่งที่ฉันจะต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง ฉันรู้ว่าคนเราจะเจ็บปวดมากหากเราต้องสูญเสียคนที่เรารัก และฉันก็เรียนรู้ว่า การที่เรารักใครสักคน แต่เขาไม่เห็นคุณค่าในความรัก มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะสานรักกันต่อไป ถึงจะรักกันแค่ไหน หากแต่ชีวิตไม่มีความสุข หรือเลิกรากันไป ความรู้สึกเจ็บปวดก็คงไม่ต่างกันเลย เพราะเราไม่เข้าใจกัน และมีเป้าหมายชีวิตที่ไม่เหมือนกัน จึงไม่แปลกที่ชีวิตรักหนุ่มสาวมักจะจบลงแบบนี้ นั่นก็คือ "เสียใจวันนี้ดีกว่าเสียใจไปตลอดชีวิต"

ระหว่างที่เรียนหนังสืออยู่ที่นครศรีธรรมราช ฉันได้รู้จักเพื่อนฝูงที่เรียนด้วยกันหลายคน ทุกคนเป็นเพื่อนที่ดีให้ความช่วยเหลือหลายอย่าง มีน้ำใจให้คำแนะนำดี ๆ เสมอมา หลายครั้งที่ต้องทำกิจกรรมด้วยกัน ฉันก็มีความสุขเป็นอย่างมาก เพราะทุกคนให้ความร่วมมือตลอด ฉันโชคดีที่มีอาจารย์ที่ปรึกษาน่ารัก รวมทั้งอาจารย์หลาย ๆ ท่านให้ความรักและเมตตาอยู่บ้าง ฉันไม่เคยลืมน้ำใจของผู้มีบุญคุณเหล่านั้นที่เคยมอบให้ตนเองเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่หลับตาก็เห็นภาพพวกเขาอยู่เสมอ

"ทุกสิ่งทุกอย่างในนครศรีธรรมราช...งดงามเสมอในใจฉัน"

 

 



ฉันเรียนจบก็ตั้งใจขึ้นมาทำงานและเรียนที่กรุงเทพฯ โดยที่ตอนแรกตั้งใจจะไปสอบเข้าราชมงคล เพราะอยู่ไม่ไกลจากที่พักของพี่สาวและที่พักของเพื่อน ๆ สนิท แต่พอถึงคราวสอบจริง ๆ ฉันกลับไม่ได้ไปสอบ เพราะรู้ว่าถ้าตัวเองสอบได้ ฉันไม่มีเงินเพียงพอที่จะมอบตัวเข้าไปเรียน ถึงจะกู้เงินกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษาได้ แต่การเข้าไปเรียนในมหาวิทลัยในตอนแรก นักศึกษาทุกคนจำเป็นต้องมีเงินทุนไว้หมุนเวียนอยู่บ้าง

ชีวิตของฉันมีเงินติดตัวแค่สามพันบาทเท่านั้น นอกจากนั้นก็มีแค่ตัวและหัวใจที่พร้อมจะต่อสู้ ด้วยความที่ไม่อยากให้พี่น้องลำบาก ฉันจึงไม่ไปสอบเข้าเรียนต่อ และก็เลือกที่จะเบนเข็มชีวิตตัวเองด้วยการหางานทำ เพราะหวังว่าเมื่อทุกอย่างมั่นคง ฉันจะหาโอกาสสมัครเรียนต่ออีก ซึ่งงานแรกที่ทำนั้นเป็นงานจัดรายการสินค้าของบริษัทเนสเล่ ฉันทำงานตรงนั้นได้แค่สามวันก็ขอลาออก เพราะรู้สึกไม่ถนัดงานห้างเอาเสียเลย จากนั้นก็ไปสมัครงานด้านบัญชีโรงงานแถว ๆ มีนบุรี

ฉันโชคดีได้งานบัญชีคลังสินค้าในโรงงานแห่งหนึ่ง แม้เงินเดือนจะน้อยนิดไม่มีสวัสดิการอะไรให้ แต่ฉันก็เลือกที่จะทำงานตรงนี้ไปพลาง ๆ เพื่อสะสมประสบการณ์การทำงานให้มากขึ้น เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งฉันคงจะสามารถก้าวเข้าไปทำงานในบริษัทที่มั่นคงกว่านี้ได้

ชีวิตของฉันเหมือนกับสายน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลมาจากป่าเขา และไหลไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย ที่ใดมีแอ่งใหญ่ ๆ ให้รวมตัวก็หยุดอยู่ตรงนั้น ซึ่งก็เปรียบดั่งชีวิตของคนเรา ถ้ามีบริษัทไหนให้สวัสดิการดี ๆ มีแนวโน้มที่จะได้รับความมั่นคงในหน้าที่การงาน ฉันก็เลือกที่จะทำงานอยู่ในบริษัทนั้น

ฉันจำได้ว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งฉันย้ายมาหางานทำแถว ๆ นวนคร โดยที่พักอาศัยอยู่กับเพื่อนสนิทที่เคยทำงานในซีเกทด้วยกัน ซึ่งช่วงนั้นเพื่อนสนิทของฉันก็ได้สมัครใจลาออกจากซีเกทเช่นเดียวกัน เพื่อนคนนี้แนะนำฉันว่าให้ไปสมัครงานทำกับบริษัทโซนี่แถวอยุธยา เพราะตอนนี้กำลังเปิดรับสมัครอยู่

 



การทำงานในตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิตในบริษัทโซนี่มิใช่จะเข้าไปสมัครได้โดยตรง เพราะตอนนั้นบริษัทโซนี่มีการรับงานจากบริษัทซัพคอนแทรคอีกทอดหนึ่ง นั่นก็คือบริษัทซัทคอนแทรคเหล่านี้รับสมัครพนักงาน โดยที่มีการคัดเลือกคนที่เหมาะสมที่สุดเข้าไปทำงานในบริษัทโซนี่ ซึ่งปัจุบันนี้หลายบริษัทในเมืองไทยนิยมจ้างงานผ่านบริษัทซัพคอนแทรค

วันที่ฉันและเพื่อน ๆ ไปสมัครงานนั้น เราสองคนทราบมาว่า ทางบริษัทซัพคอนแทรคต้องการคนที่จบมัธยมปลายเท่านั้น คนที่จบสูงกว่านั้นทางบริษัทไม่รับเข้าทำงาน ฉันและเพื่อนอยากได้งานทำเป็นอย่างมาก จึงพากันเอาวุฒิ ม. 6 ไปสมัครงาน เพราะหวังอยากเข้าไปทำงานในบริษัทโซนี่ที่สุด

 



วันนั้นฉันและเพื่อนตื่นนอนแต่เช้า เราสองคนเดินทางไปยังสถานที่รับสมัครงาน ซึ่งก็เป็นออฟฟิศเล็ก ๆ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านนวธานี ซึ่งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมนวนคร ฉันเข้าไปกรอกใบสมัครเสร็จ เจ้าหน้าที่ก็เรียกวัดส่วนสูงและสัมภาษณ์เล็กน้อย

เจ้าหน้าที่คนที่สัมภาษณ์เป็นคนใต้ เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับฉัน และถามฉันว่าเป็นใต้หรือเปล่า ในตอนที่เรียนจบใหม่ ๆ ฉันยอมรับว่า ชอบพูดภาษาไทยที่ใช้คำศัพท์บางส่วนคล้าย ๆ กับคนใต้ เพราะเป็นความเคยชินจากการที่เคยไปอยู่ที่ปักษ์ใต้ และด้วยรูปร่างหน้าตาผิวพรรณด้วย ทำให้หลาย ๆ คนเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นคนใต้ แม้แต่เจ้าหน้าที่คนนี้ก็คิดว่าฉันเป็นคนใต้เหมือนกัน เพราะเธอเล่นถามฉันว่า

"แหลงใต้ได้หม้าย"

ฉันพยักหน้าทันที เพราะตอนที่ไปเรียนอยู่ที่ปักษ์ใต้ ฉันพอที่จะพูดภาษาปักษ์ใต้ได้บ้าง และฟังออกทุกคำ ฉันเล่าให้เจ้าหน้าที่คนนี้ฟังว่าไปเรียนอยู่ที่ปักษ์ใต้สองปี เพิ่งจบเลยขึ้นมาหางานทำ ซึ่งเจ้าหน้าที่คนนี้ก็พูดจาดีช่วยเหลือหลายอย่าง สรุปแล้ววันนั้นใบสมัครของฉันถูกคัดเลือกรวมอยู่กับเพื่อน ๆ ที่ได้รับการส่งตัวไปสัมภาษณ์และสอบข้อเขียนในบริษัทโซนี่ที่อยุธยาโดยตรง และมีการนัดแนะกันในเช้าวันพรุ่งนี้ที่หน้าป้อมยามบริษัทโซนี่ ในวันนั้นมีหนุ่มสาวหลายคนที่กรอกใบสมัครทิ้งเอาไว้อย่างเดียว เพราะทางบริษัทโซนี่ต้องการคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

 



เช้าวันถัดมาฉันนั่งรถประจำทางมาลงที่อยุธยาแต่เช้า จากนั้นก็ต่อวินมอร์เตอร์ไซต์มาลงที่หน้าบริษัทโซนี่ ซึ่งตอนนั้นมีหนุ่มสาวรวม ๆ กันประมาณสิบคนได้ยืนอออยู่หน้าป้อมยาม ฉันเข้าไปแลกบัตรตัวเอง และรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ของบริษัทซัพคอนแทรคด้วย พอเวลาประมาณแปดโมงครึ่ง พี่ตาซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่บริษัทซัพคอนแทรคก็พาฉันและเพื่อน ๆ เดินเข้าไปในห้องประชุมด้านใน

 



เพื่อน ๆ ร่วมชะตากรรมแต่ละคนต่างก็แนะนำตัวเอง และในวันนั้นทำให้ฉันได้รู้จักพี่นันท์ เล็ก พี่นก แหม่ม ฝน น้องไก่ ติ๊ก ปู ในวันนั้นฉันและเพื่อน ๆ ต้องสอบวิชาคณิตศาสตร์เป็นหลัก โดยเทรนเนอร์ของบริษัทโซนี่มาสอนก่อน จากนั้นก็ให้พวกฉันไปพักรับประทานอาหารกลางวัน เมื่อพักเสร็จแล้วก็ให้พวกฉันทำข้อสอบ ซึ่งถ้าใครทำข้อสอบไม่ผ่านก็ไม่สามารถทำงานกับบริษัทโซนี่ได้

วันนั้นฉันนั่งอยู่มุมติด ๆ กำแพงใกล้ ๆ กับปู เพราะพอรู้ว่าปูเป็นคนบ้านเดียวกัน ฉันก็อยากรู้จักเป็นพิเศษ ขณะที่นั่งคุยกันอยู่กับปู พี่นันท์ก็เดินมานั่งโต๊ะติด ๆ กับฉันและก็ส่งยิ้มให้นิดหนึ่ง

"พี่นันท์ พี่เข้าใจที่เขาอธิบายไหม ข้อนี้หนูไม่ค่อยเข้าใจเลย พี่นันท์อธิบายให้หนูหน่อยได้ไหม" ฉันถามพี่นันท์ตามชื่อที่เขาแนะนำตัวเอง เห็นว่าพี่เขาเก่งเพราะจบเอกคณิตศาสตร์


 



วันนั้นพี่นันท์ขยับโต๊ะมานั่งข้าง ๆ ฉัน และอธิบายทุกอย่างโดยละเอียดจนฉันเข้าใจ พอถึงคราวที่ต้องทำข้อสอบ พี่นันท์ก็หันมาบอกฉัน

"เดี๋ยวพี่จะนั่งตรงนั้น ถ้าทำข้อสอบไม่ได้ บอกพี่นะ"

ฉันพยักหน้า ส่งยิ้มให้พี่นันท์นิดหนึ่ง รู้สึกขอบคุณน้ำใจของเพื่อนคนนี้เป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเห็นกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ผู้ชายคนนี้มีน้ำใจช่วยเหลืออธิบายในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจได้เข้าใจมากขึ้น

 



"ขอบคุณค่ะ"

วันนั้นฉันกับเพื่อน ๆ หลายคนตั้งใจทำข้อสอบเป็นอย่างดี เพราะรู้ว่าเมื่อมาถึงจุดตรงนี้แล้ว ถ้าทำข้อสอบไม่ได้ ก็คงได้ตกงานอีก ฉันไม่อยากตกงานอีกแล้ว และอยากเข้าไปทำงานในบริษัทโซนี่ให้ได้ ฉันและเพื่อน ๆ ใช้เวลาทำข้อสอบเพียงสามสิบนาที จากนั้นทางผู้คุมสอบก็เก็บข้อสอบและเอาไปตรวจประมาณหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็เรียกรายชื่อผู้ที่ผ่านข้อสอบ

 



พอไม่นานก็มีการเรียกสัมภาษณ์เป็นรายบุคคล โดยที่มีการบอกตำแหน่งหน้าที่งานที่จะเข้าไปทำด้วย ส่วนคนที่สอบไม่ผ่านก็ต้องกลับบ้านไป ฉันเห็นภาพสีหน้าของคนที่สอบไม่ผ่าน รู้สึกสงสารจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากจะมอบกำลังใจให้ต่อสู้ต่อไป เมื่อสอบสัมภาษณ์เรียบร้อย ฉันและเพื่อน ๆ ทุกคนก็ได้รับเสื้อคนละตัวพร้อมเข็มกลัดติดโบว์สีเหลือง ซึ่งหมายถึงสัญลักษณ์บริษัทซัพคอนแทรคที่ฉันต้องขึ้นด้วยนั่นเอง

 



ในบริษัทโซนี่มีการรับพนักงานผ่านบริษัทซัพคอนแทรคสองแห่ง นั่นก็คือบริษัทแห่งแรกที่ส่งพนักงานมาทำในบริษัทโซนี่จะต้องติดเข็มกลัดมีโบว์สีเหลืองอยู่ข้างซ้ายมือ ส่วนอีกบริษัทหนึ่งจะมีเข็มกลัดโบว์สีส้มติดอยู่ด้านซ้ายเช่นเดียวกัน

 



ฉัน พี่นันท์ แหม่ม ติ๊ก ปู น้องไก่ อยู่บริษัทเดียวกัน ส่วนพี่นก เล็ก ฝน อยู่คนละบริษัท แต่ในการทำงาน พวกเราทุกคนทำงานในไลน์เดียวกัน โดยฉันและปูจะทำงานด้านตรวจสอบคุณภาพของตัวบอร์ดทีวี และส่งงานให้เพื่อนชายสองคนเป็นคนแพ็คใส่กล่องส่งไปประกอบอีกแผนกหนึ่ง ส่วนพี่นก แหม่ม น้องไก่ จะอยู่ด้านประกอบพาร์ทใส่ในบอร์ด ด้านพี่นันท์นั้นจะอยู่แผนกต่อติดซึ่งอยู่ไม่ไกลฉันนัก ดังนั้นเวลาที่งานไหลมาที่แผนกฉันเยอะ ๆ บางทีพี่นันท์กับเพื่อน ๆ ก็เข้ามาช่วย ส่วนเล็กนั้นจะยืนไลน์แถวเดียวกับพี่นก

ชีวิตการทำงานในบริษัทโซนี่เป็นอะไรที่มีความสุขเป็นอย่างมาก กลุ่มของฉันมีพี่นันท์ที่เพิ่งเรียนจบตรีมาหมาด ๆ ส่วนฉัน แหม่ม พี่นก เล็ก จบ ปวส. มาพร้อม ๆ กัน ทางด้านน้องไก่และปูเพิ่งจบ ม. 6 รอยยิ้มและมิตรภาพที่ดี ที่พวกเรามีให้กันสม่ำเสมอ ทำให้พวกเราทุกคนสนิทกันมากขึ้น

 



เวลาพักรับประทานอาหาร ฉันและเพื่อน ๆ ก็นั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกัน เวลาพักระหว่างกะพวกเราก็นั่งเป็นกลุ่มเดียวกัน ในกลุ่มของฉันมีผู้ชายสองคนแต่มีผู้หญิงหกคน ในตอนนั้นฉันรู้สึกสนิทกับเพื่อน ๆ เหล่านี้เป็นอย่างมาก บางทีเวลาเลิกงานก็พากันลงที่หน้าสวนที่นวนครและสั่งอาหารมาทานด้วยกัน ในบางอาทิตย์ก็พากันไปทำอาหารรับประทานที่ห้องของพี่นันท์ โดยที่มีการลงขันกันซื้ออาหารมาทำรับประทาน

ช่วงชีวิตของฉันในตอนนั้น คิดว่าจะตั้งใจทำงานกับบริษัทโซนี่สักพัก รอจังหวะให้บริษัทโซนี่เปิดรับตำแหน่งเสมียน คิดว่าตัวเองจะสอบเข้าไปทำงานในบริษัทโซนี่โดยตรงให้ได้ ช่วงระหว่างนั้นก็ไม่ได้นิ่งดูดาย ฉันยังคงแวะเวียนดูใบประกาศของแต่ละบริษัทไปด้วย หากมีบริษัทใดที่เปิดรับสมัครและมีตำแหน่งที่น่าสนใจ ตรงกับที่ฉันเรียนจบมา ฉันก็จะลองเข้าไปกรอกใบสมัครเอาไว้

 



ฉันย้ายออกจากอพาร์ทเมนต์ในรังสิตจากเพื่อนที่เคยทำงานอยู่ในซีเกทด้วยกัน เพื่อไปพักอาศัยอยู่กับพี่นกซึ่งทำงานในบริษัทโซนี่ด้วยกัน เนื่องมาจากช่วงที่ทำงานอยู่ในอยุธยาการเดินทางไม่ค่อยสะดวก เพราะระยะทางไกลเหลือเกิน



สามเดือนผ่านไป บริษัทโซนี่ได้จัดงานเลี้ยงประจำปี ฉันและเพื่อน ๆ ในกลุ่มไปร่วมงานกันทุกคนยกเว้นปูเท่านั้น งานเลี้ยงครั้งนี้จัดขึ้นที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งแถว ๆ สระบุรี เพื่อน ๆ ทุกคนไปร่วมงานกันอย่างสนุกสนาน

 




ในปีนั้นบริษัทที่ดูแลเกี่ยวกับงานเลี้ยงครั้งนี้ ได้มีการประกวดคาวบอยคาวเกิร์ลไนท์ ซึ่งฉันได้รับเลือกเป็นตัวแทนของแผนกเข้าประกวดในครั้งนี้ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากประกวด เพราะกลัวตกรอบ อีกอย่างคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่สวยพอที่จะขึ้นเวทีได้ แต่พอพี่ ๆ สต๊าฟคะยั้นคะยอให้ประกวด กอรปกับเพื่อน ๆ ทุกคนต่างก็ช่วยเชียร์ ฉันจึงยอมเข้าประกวด แต่ก็ยอมรับว่าทำใจไว้มากทีเดียว ไม่ว่าจะได้รับตำแหน่งหรือตกรอบ แต่ฉันก็จะแสดงความสามารถให้ดีที่สุด

 



คืนนั้นฉันยอมรับว่าเขินอายเป็นอย่างมาก แต่ก็พยายามยิ้มตลอด เพราะการโปรยยิ้มให้กับทุก ๆ คน ทำให้ฉันรู้สึกว่าทุก ๆ คนกำลังอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉัน ในช่วงที่ต้องร้องเพลงคู่และเต้นรำโชว์ ฉันก็พยายามทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด ได้รับเสียงโห่ เสียงกรี๊ด เสียงแซวบ้าง เสียงเชียร์บ้าง แต่ก็เหมือนกับพลังเสียงแห่งมนต์ขลัง

การประกวดคาวบอยคาวเกิร์ลในคืนนั้น กรรมการไม่ได้ตัดสินจากความสวยงามแต่อย่างใด หากแต่กรรมการตัดสินโดยนับดาวที่ผู้ประกวดได้รับ ฉันโชคดีที่มีเพื่อนน่ารักหลายคน ทุกคนเป็นแรงใจเชียร์และสนับสนุกฉันทุกอย่าง ที่สำคัญที่สุดแผนกฉันเป็นแผนกที่ใหญ่มาก เวลาที่กรรมการให้พนักงานในแผนกเข้าไปติดดาวเลือกคนที่ตัวเองชอบ ฉันได้ดาวเยอะกว่าเพื่อน ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเพื่อนในแผนกมีน้ำใจสละดาวให้ฉัน ทำให้คืนนั้นฉันไดรับเลือกเป็นมิสคาวเกิร์ล โดยที่พี่ผู้ชายฝ่ายเอ็นจิเนียร์ได้รับเลือกเป็นมิสเตอร์คาวบอย

 



ปกตินางงามแต่ละเวทีโดยทั่วไปจะต้องเป็นคนที่สวย หุ่นดีเหมือนพวกประกวดนางสาวไทย แต่การประกวดคาวบอยคาวเกิร์ลที่บริษัทโซนี่ เป็นการประกวดสนุก ๆ ตามกิจกรรมที่ทางคณะผู้จัดนำเที่ยวได้ดำเนินการเอาไว้ วันนั้นนอกจากจะได้ตุ๊กตาตัวใหญ่กลับบ้านแล้ว ฉันก็ยังได้ทานอาหารอร่อย ๆ งานเลี้ยงในบริษัทมีอาหารการกินที่ดีมาก ๆ กุ้งเผามีเสิร์ฟตลอด อาหารอื่น ๆ มีเยอะมาก เครื่องดื่มก็ไม่อั้น

 






การทำงานกับบริษัทญี่ปุ่นกับบริษัทอเมริกัน มีข้อดีที่แตกต่างกัน แต่ฉันก็ชอบทำงานกับบริษัทญี่ปุ่นไม่น้อยไปกว่าบริษัทฝรั่ง แม้ว่าบริษัทญี่ปุ่นจะเจ้าระเบียบเรื่องงานทุกกระเบียดนิ้ว แต่ก็เป็นการแสดงความเป็นระเบียบของพนักงานทุก ๆ คนด้วย การทำงานในบริษัทโซนี่มีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ดีที่สุดเกิดขึ้น และมีเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเพื่อนรักของฉัน ทุกอย่างเหมือนฝันร้าย แต่ก็เป็นฝันร้ายที่ฉันและเพื่อนคนนี้ไม่สามารถลืมมันไปได้เลย ทุกอย่างจบลงด้วยการปล่อยให้เวรกรรมลงโทษคนไม่ดี โดยที่ฉันและเพื่อนได้แต่ภาวนาให้เป็นอย่างนั้น

 















หลังจากที่ทำงานในบริษัทโซนี่ได้เพียงสามเดือนกว่า ฉันก็ได้งานเป็นเสมียนคลังสินค้าในบริษัทเครือฟูจิกุระกรุ๊ป (DDK Thailand) ฉันลาออกจากงานบริษัทโซนี่และย้ายไปทำงานในบริษัทใหม่อย่างรวดเร็ว ฉันทำตำแหน่งเสมียนคลังสินค้า หรือที่เรียกกันในบริษัท (IC = Inventory Control) ฉันทำงานตำแหน่งนี้อย่างมีความสุข มีเพื่อน ๆ ร่วมงานน่ารักมาก ๆ ผู้จัดการก็น่ารักและใจดีที่สุด


 



หกเดือนผ่านไป ฉันก็ได้รับโปรโมทให้เข้าไปทำงานดูแลด้านเอกสารให้กับฝ่ายเอ็นจิเนียร์ ซึ่งส่วนงานของฝ่ายเอ็นจิเนียร์ค่อนข้างแตกต่างจากงานที่ฉันเคยทำเป็นอย่างมาก เพราะมีแต่หนุ่ม ๆ ห้อมล้อมเต็มไปหมด ในแผนกมีผู้หญิงเพียงสามคนเท่านั้น ส่วนผู้ชายก็เยอะมาก การทำงานกับผู้ชายเป็นอะไรที่ท้าทายและสนุกไปอีกแบบ จะมีเขินเป็นบางครั้งที่ถูกแซว แต่ฉันก็พยายามทำใจให้เข้มแข็งและไม่อ่อนไหวต่อคำแซวใด ๆ จากเพื่อนร่วมงาน

 

 

ฉันโชคดีที่มีผู้จัดการแต่ละคนน่ารัก พี่ ๆ เอ็นจิเนียร์แต่ละคนก็นิสัยดี เวลาที่ได้รับความเดือดร้อน ผู้จัดการก็ช่วยเหลือทุกอย่าง ซึ่งฉันเองก็ขอบคุณน้ำใจผู้จัดการอยู่ตลอด การทำงานกับแผนกเอ็นจิเนียร์เป็นอะไรที่ต้องเรียนรู้เรื่อย ๆ ฉันไม่ได้ทำงานดูแลด้านเอกสารอย่างเดียว แต่ก็ต้องช่วยติดต่อกับแผนกอื่น ๆ ด้วย ช่วงไหนที่มีเวลาว่างก็เอาแบบงานที่พี่ ๆ เอ็นจิเนียร์ออกแบบมาลงในใบเมนวลคอนทรัคชั่น ซึ่งก็เป็นใบแสดงวิธีการทำงานของโมเดลตัวนั้นของพนักงานฝ่ายผลิต พี่ ๆ เอ็นจิเนียร์หลายคนใจดี ช่วยสอนฉันหลายอย่าง ฉันยอมรับว่าประทับใจประสบการณ์การทำงานในส่วนตรงนี้มาก ยังระลึกถึงความมีน้ำใจของผู้จัดการและพี่ ๆ ทุกคนได้เสมอ

ฉันก็คงไม่มีวันนี้ได้ ถ้าไม่ได้ก้าวไปทำงานในโรงงานแต่ละแห่งเหล่านี้

ขอบคุณบริษัทโซนี่และบริษัทเครือฟุจิกุระกรุ๊ปที่เปิดโอกาสให้ฉันได้เข้าไปทำงานในองค์กรที่มั่นคง

ขอบคุณผู้จัดการทุก ๆ คนที่เปิดโอกาสให้ฉันได้เรียนรู้งานและประสบการณ์ที่ดีที่ผ่านมา โดยเฉพาะ พี่นิทัศน์ คำจันทร์ (ผู้จัดการฝ่ายฝ่ายวิศวกร) พี่ติ๋ว ผู้จัดการฝ่ายคลังสินค้าแผนก Pressing

ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เป็นแรงใจและกำลังใจให้ฉันได้ต่อสู้ชีวิตในโรงงานเหล่านี้มาตลอด ฉันยอมรับว่าคิดถึงทุก ๆ คนเสมอ

ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้ฉันได้ระลึกถึงสิ่งดี ๆ ที่เคยผ่านมาในชีวิต และฉันก็คงไม่มีวันลืมเรื่องราวเหล่านี้ไปได้


แม้ว่า ณ วันนี้ ชีวิตของฉันจะอยู่ไกลแสนไกล มีครอบครัวที่อบอุ่น มีความรักที่สวยงามมั่นคง แต่ความงดงามในอดีตที่ฉันเคยผ่านพบมา กับทุก ๆ คนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตให้ได้เรียนรู้ ทุุกวินาทีที่ได้ยืนอยู่จุดตรงนั้น และสิ่งทุกอย่างเหล่านี้จะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป


 

 



 

 

 

 

 

 

 




Writing in Thai

Enjoy Life and Be Happy article
A Wave of Love (นวนิยายเรื่อง คลื่นรัก พายุหัวใจ) article
เธอคือ "สามกาญจนา" article
เพื่อชีวิตที่ไม่ใช่เพื่อเธอ article
คำสัญญาที่พรากเธอไป article
เลือดข้น แต่ใจคนจาง article
ทำดีในมุมมองที่แตกต่าง article
คนที่เคยใจดีในวันนั้น article
เข้าใจชีวิตและหัวใจเราเอง article
วิถีคนขยันที่แสนดื้อ article
วันแม่ของเด็กกำพร้า...ชีวิตที่ขาด article
กระโปรงบาน คอซอง แอบชอบรุ่นน้อง ม.3/1 ละลมวิทยา article
30 พฤศจิกายนของทุกปี article
"น้องเนาะ" ความฝันที่เคยเกิดขึ้นจริง article
The Leech (ปลิง...ฝันร้ายในชีวิตจริง) ตอนที่ 1 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 16 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 15 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 14 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 13 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 12 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 11 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 10 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 9 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 8 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 7 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 6 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 5 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 4 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 3 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 2 article
สาวไทย สะใภ้เท็กเซียน่า (Texiana) บทชีวิตที่ 1 แรกเริ่มการเป็นสะใภ้ article
มนต์รักข้ามคลอง article
รวมบันทึกความรู้สึกที่งดงาม ปี 2015 ณ มลรัฐโอกลาโฮม่า สหรัฐอเมริกา article
ภาพเล่าเรื่องราว...ปลายซัมเมอร์ที่งดงาม (August 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (June 22, 2014) article
ภาพเล่าเรื่องราว...ซัมเมอร์ที่งดงาม (May 28, 2014)
ความทรงจำวันวานระหว่างเราสองคน article
Spring 2014 at Lawton Oklahoma article
ชีวิตที่ไม่แน่นอน...แต่ใจที่มั่นคง (September 1, 2012) article
ฝันที่มีชีวิต...Associate of the month....(November 2011) article
บันทึกชีวิต.....หนึ่งชีวิตที่ฉันเกิดมา...เทียบไม่ได้กับสี่แผ่นดินที่พ่อสัมผัส article
บันทึกชีวิต รักสุดท้ายที่ปลายปืน article
ฉันนี่แหละ เพื่อน "เรยา" ตัวจริง (ของแท้) article
ด้วยดวงใจหนึ่งเดียว article
หน้าที่การงาน เที่ยวกิน ศิลปะ กับคู่รักอารมณ์ดี article
ความจำฝังใจความฝันน่ากลัว.....(ความจริงเธอยังคงมีฉันตลอด) article
บันทึกความทรงจำ...น้องเนาะ (มุย กันทรารมย์) article
ลำดวนสามกลีบ (บันทึกความทรงจำระหว่างคำว่าเพื่อน)
บันทึกความทรงจำในหัวใจ.....แค่เพียงฝันร้ายในความรักที่สวยงาม article
เรื่องเล่าในความทรงจำ....ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
บันทึกเรื่องเล่าในอดีต สาวเบบี๋ซิท (เมื่ออยู่ ๆ ก็มีคนขอให้หนูเป็นพี่เลี้ยงเด็กฝรั่ง) article
ความทรงจำเจ็บลึกยาวนาน "อภัยได้แต่ไม่เคยลืม" article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน...ไฟไหม้และหัวใจที่ติดดิน article
อดีตที่ไม่ค่อยน่ารักของฉัน....ตอน...(: เสียตังค์ห้าบาทดูของประหลาดกัน:) article
เรื่องเล่าต่างแดน...เพื่อรัก..เพื่อสองเรา...และเพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง article
ความคล้ายคลึงในช่วงเวลาที่แตกต่าง
หนึ่งอาทิตย์กับชีวิตที่มีเจ้าเป็นดั่งลูกชาย "กัมโบ" น้อย
วิถีชีวิตสาวบ้านนา...และคำสัญญาของพ่อ article
เธอคือ ดร. ในดวงใจ article
เรื่องเก่า ๆ อยากเล่าให้ฟัง ตอนที่ 1 เหตุผลที่พ่อไม่ยอมนั่งเครื่องบิน article
เจ้ากัมโบน้อย (Gumbo) สมาชิกใหม่ในครอบครัว article
เพียงแค่ฝันร้าย.....ชีวิตสาวบ้านนา (แรกเริ่มของความฝัน)
"พ่อ" ผู้ชายที่มีแต่ให้ โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ article
ความจำฝังใจ...ความฝันน่ากลัว (บันทึกความฝันเดือนเมษายน 2553) article
นิยายเรื่อง สาวไทย สะใภ้ Texiana article
ภาพเรื่องเล่างาน Scissortail Creative Writing Festival 2010 article
ถ้าพี่ไม่กลับ..ไปรับหลานมาอยู่ด้วย article
คุณไสย์และชีวิตชายผ้าเหลือง article
บันทึกเรื่องราวชีวิต "เพื่อนเก่าสาวโรงงาน (PSK & Seagate)" article
ความฝันของสาวรากหญ้า article
ส่วนเกินของหัวใจ...ตอน มือที่สามอย่างไม่ตั้งใจ article
ทุกลมหายใจของผู้หญิงคนนี้ "เพื่อชีวิตและเพื่อเธอ" article
เรื่องเล่าต่างแดน...สิ่งที่ดีที่สุดในรอบปีนี้ (The Saints ) และเรื่องราวทั่วไปในชีวิต article
เรื่องเล่าต่างแดน...Trust Fund และ Living Trust / Life Estate เกี่ยวพันกันอย่างไร article
บันทึกเรื่องเล่าทั่วไป.....สิ่งที่ฉันเป็นอยู่....สิ่งที่เคียงคู่ด้วยใจ article
เรื่องเล่าต่างแดน...เขียนเช็คเด้ง ติดหนี้ธนาคาร ค้างหนี้บัตรเครดิต ใครว่าไม่สำคัญ article
เรื่องเล่าต่างแดน...วันขอบคุณพระเจ้าและเรื่องราวของเราในวันนี้ article
ภาพเก่าเล่าเรื่อง ครอบครัวร่วมกันทำบุญเพื่อพ่อและแม่ในปี 2006 article
เรื่องเล่าครั้งเยาว์วัย...พ่อหลวงในดวงใจของพ่อ article
จดหมายถึงพ่อ...จากลูกสาวคนเล็ก article
หากแม้เลือกเกิดได้ (ผู้หญิงคนนี้ชื่อสมหมาย) article
ความทรงจำ...ชายแดนกัมพูชา article
ความจำฝังใจ ความฝันน่ากลัว article
เมื่อหนูอยากเป็นลูกลิง+ดาวลูกไก่และในชีวิตจริง article
คุณไสย์...และหัวใจของพ่อ article
แอบดูเป็น...แอบลุ้นแทบตาย article
มดแดงและนมของหนู article
คุณค่าที่เธอไม่เคยรัก.....กุมภาพันธ์
คำว่า"แม่" จากใจคนที่ไม่เคยสัมผัส และคำว่า"พ่อ" คือที่สุดในชีวิต
แหวนวงนี้ที่รอการพิสูจน์
ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยลบล้างความเร้นลับ (ผีปอบ)
เรื่องเล่าต่างแดน...ชีวิตที่ไม่ได้ปรุงแต่ง article
วันสารทขะแมร์...งัยแขเบญ...งัยโดนตา
ต้นมะพร้าวของยาย
The Best Memories of Alabama 2007 article
First Step Of My College 2007 at Auburn University article
บทกลอน...มายาริษยา article



[1]

Opinion No. 1 (146568)

ขอให้มีความสุขมากๆนะ เดี๋ยวแวะเวียนเข้ามาอ่านบทความบ่อยๆ จากพี่ร่วมบริษัทเก่าๆ ddk  

By อดุลย์ pressing Area 1 ddk (Dlive_special-at-hotmail-dot-com)Date 2014-04-27 13:41:42


Opinion No. 2 (147139)

ขอบคุณมากค่ะพี่อดุลย์แวะมาเยี่ยมเวบไซต์ของหนู หนูจำพี่ได้เสมอ และดีใจที่มีโอกาสได้พบกับพี่ที่เคยร่วมงานในแผนกเดียวกัน ไม่น่าเชื่อว่าเวลาผ่านไป จะทำให้ตัวอักษรที่หนูถ่ายทอดในเวบไซต์แห่งนี้ เป็นตัวเชื่อมให้พวกเราได้พบกันอีก ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ขอให้พี่และครอบครัวมีความสุขมาก ๆ นะคะ 

By ์Natthinee Khot-asa Jones Date 2014-11-18 11:59:50



[1]


Opinion
Opinion *
By  *
E-Mail 
Don't Display E-mail



Copyright © 2010 All Rights Reserved by Natthinee Khot-asa Jones