ReadyPlanet.com
dot dot
bulletAbout Our Life
bulletNOLA-NOLIE
bulletOur Books
bulletOur Publications
bulletHardy's Grants and Awards
bulletOur Profesional Work
bulletHardy's Interviews
bulletNatthinee's Interviews
bulletReading Schedule
bulletOur Reading Photos 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2015
bulletReading at Free Speech Open Mic 2014
bulletCameron University 2014 Service Recognition Reception and Dinner
bulletScissortail Creative Writing Festival at East Central University April 3, 2014
bulletThai-Cajun House (เรือนไทย-เคจั่น ณ เมืองไทย)
bulletThe Best Memories of Louisiana
bulletBeans & Leaves Monthly Reading on May 5, 2013
bulletReading at Emporia State University, Kansas 2012
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 1)
bulletLouisiana Book Festival 2012 at Baton Rouge, Louisiana (Part 2)
bulletLaborFest 2012 Oklahoma Open Mic
bulletMusic Hidden in the Memory "กำลังใจที่เธอไม่รู้"
bulletMusic Hidden in the Memory "เรือรักกระดาษ"
bulletMusic Hidden in the Memory "รักเธอ"
bulletMusic Hidden in the Memory "คนไม่สำคัญ"
dot
Web Link
dot
bulletCybersoleiljournal
bulletKasetporpeang
bulletPantip
dot
Newsletter

dot
bulletA Terrible Beauty (Novel in English)
bulletThe best memories of my best friend: Jan - Pen (Thai)
bulletThe Khmer Mystery - Funan (The Lost City)


Blacklawrencepress


American Indian Pow Wow (Comanche) article

เมื่อปีที่ผ่านมา ฉันและแฟนมีโอกาสไปเยี่ยมชมงาน Pow Wow ของ American Indain (อเมริกันอินเดียน หรือ อินเดียนแดง) เผ่า Comanche ซึ่งประวัติความเป็นมาต่าง ๆ ของเผ่านี้ ฉันได้ทำลิงค์ให้ทุก ๆ ท่าน ๆ ได้เข้าไปอ่านที่นี่ค่ะ

ประวัติ American Indian เผ่า Comanche ได้
>ที่นี่< ค่ะ





Legend Of The Warrior - Joseph Fire Crow




ระยะทางจากเมืองที่อยู่ไปยังเมือง Walter ซึ่งเป็นเมืองที่จัดงานนี้ขึ้นประมาณ 30 ไมล์ ฉันกับแฟนออกเดินทางตอนบ่ายสองโมง ซึ่งจัดว่าเป็นช่วงเวลาที่อากาศร้อนมาก ๆ แต่เพราะความอยากรู้และสนใจในประวัติศาสตร์ของเขา เราสองคนไม่เคยกังวลเกี่ยวกับอากาศเลยสักนิด

ในรัฐ Oklahoma จัดเป็นรัฐที่มีชนเผ่าอเมริกันอินเดียนหลายเผ่า เฉพาะเมืองที่ยีนส์อยู่นั้น มีเผ่า Comanche เผ่า Kiowa เผ่า Apache อยู่ล้อมรอบ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่มักจะมีกิจกรรมงาน Pow Wow ของแต่ละเผ่าให้ชมกันหลายครั้ง

ปัจุบันนี้ชนเผ่า Comanche ที่อยู่ในลิสรายชื่อทั้งหมด 13,679 ค่ะ เฉพาะในเมือง Lawton ประมาณ 6,000 ค่ะ ซึ่งก็ถือว่ามากทีเดียว ผู้คนส่วนใหญ่ทำอาชีพฟาร์ม ทำสวนบ้าง และรับจ้างบ้าง ซึ่งก็ไม่แตกต่างกับคนผิวขาวมากนัก

คนอเมริกันอินเดียนในยุคนี้ มีการผสมผสานกลมกลืนกับเผ่าอื่น ๆ บางคนผสมกับคนผิวขาว บางคนผสมกับคนผิวดำ และชนชาติอื่น ๆ ไม่สามารถระบุได้ชัดเจน ขึ้นอยู่กับรัฐนั้น ๆ ด้วย

ประวัติอเมริกันอินเดียนแต่ละเผ่าก็มีความแตกต่างกัน แต่โดยรวมแล้วพวกเขาเหล่านี้เป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอเมริกานานหลายร้อยปี ก่อนที่จะมีอเมริกาในวันนี้

คนอเมริกันอินเดียนเหมือนกับคนประเทศ ๆ หนึ่งที่อยู่ในอเมริกา ฟังดูแปลก ๆ นะคะ แต่นี่คือความจริงทั้งหมด จากที่ยีนส์เคยอ่านหนังสือและได้ยินข่าวคราวเรื่องราวเกี่ยวกับคนอเมริกันอินเดียนนั้น คนอเมริกันอินเดียนเป็นชนเผ่าที่น่าสงสารทีเดียวค่ะ บทเพลงของเขาจะกระหึ่มและมีพลังทีเดียว แต่ถ้าเป็นบทเพลงที่แนวขลุ่ยประกอบจะเศร้าที่แสนจะมีเสน่ห์ บางคนอาจจะไม่ชอบเพราะทำให้หดหู่ แต่ยีนส์กับแฟนหลงรักเพลงเหล่านี้มาก ๆ ค่ะ

คนอเมริกันอินเดียนบางกลุ่มที่อยู่ในแผ่นดินของเขา หรือที่เรียกกันว่า (Reservation) จะมีกฏหมายของเขาเอง มีตำรวจ และมีการดำเนินชีวิตเฉพาะอย่างตามบรรพบุรุษของเขา คนกลุ่มนี้ถ้าเป็นชนเผ่าใหญ่ ๆ จะมีโรงเรียนของตัวเอง มีมหาวิทยาลัย และก็มีภาษาของเขาเอง มิพอแค่นั้นอาจจะมีสถานีวิทยุของเขาเองค่ะ

ก่อนออกเดินทาง ฉันขอแวะไปดูดอกมะลิหน้าบ้านสักนิด เพราะปลูกไว้แค่ต้นเดียว ได้ชมได้หอมรู้สึกชื่นใจเป็นที่สุด กำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ผสมผสานความเป็นไทยอยู่ในตัว เพื่อที่จะไปศึกษาเรียนรู้ประวัติชนเผ่าอินเดียนในครั้งนี้

 



ก่อนเดินทางแวะเติมน้ำมันและถ่ายรูปรอบ ๆ เมืองค่ะ

 



มาถึงแล้วค่ะ เมือง Walter เลยเก็บภาพ Teepee มาฝากสักหน่อย


 



บริเวณด้านหน้าเต็มไปด้วยรถยนต์ และเต็นท์ต่าง ๆ ที่ประชาชนผู้มาร่วมงานกางพักอาศัยกันค่ะ





ธงสัญลักษณ์เผ่า Comanche

งาน Pow Wow ที่ยีนส์กับแฟนไปชมในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นในวโรกาส

Comanche Homecoming 54th ค่ะ

ด้วยจุดประสงค์หลัก ๆ ก็คือ To honor the Veterans ทั้งหลายค่ะ



 



บริเวณภายในงานค่ะ

 



รอบ ๆ งานจะมีการออกร้านต่าง ๆ และก็มีอาหารขายหลายอย่างค่ะ ด้านหน้างานจะมีพวกงานแฟร์ เช่น ชิงช้า ของละเล่นต่าง ๆ สำหรับเด็กและคนหนุ่มสาวโดยเฉพาะ

 



สองหญิงชนเผ่า Comanche ค่ะ

 



กลุ่มคนที่ตีกลอง (Drum) คอยบรรเลงเสียงเพลงให้กับงานนี้ค่ะ

 



งานนี้จัดที่สวนสาธารณะของเมือง ทำให้ดูร่มรื่นไม่น้อย ด้านหน้าเวทีการแสดง จุดศูนย์กลางจะมีธงชาติอเมริกัน ส่วนรอบ ๆ บริเวณจะมีธงชาติต่าง ๆ

ควายอเมริกัน

 



ช่วงที่ไม่ยุ่งวุ่นวาย ฉันและแฟนก็เดินเข้าไปขอถ่ายรูปแม่หญิงอเมริกันอินเดียนค่ะ

 



เป็นภาพ Honor ให้กับครอบครัวอาจารย์คนนี้ที่แต่งงานกับชายอเมริกันอินเดียนเผ่านี้ คนที่ใส่เสื้อแดงตรงกลางและภรรยารวมทั้งลูก ๆ ค่ะ



พิธีการ Honor ของเขานั้น จะมีการออกมาพูดคุย เล่าประวัติเรื่องราวแต่ละคนนิดหนึ่ง จากนั้นก็มีการขอเพลงจากนักกลองทั้งหลาย เพื่อที่จะเชิญชวนญาติพี่น้องเพื่อนฝูงในเผ่า Comanche และคนที่มางานร่วมเต้นรำด้วยกันค่ะ จากนั้นก็จะมีการเอาของขวัญที่เตรียมมา เพื่อมาแจกให้ผู้หลักผู้ใหญ่และคนที่มีส่วนสำคัญในการจัดงานนี้

 



ธงประจำรัฐ Oklahoma ค่ะ จะเห็นได้ว่าใบขับขี่ของรัฐนี้จะมีสัญลักษณ์รูปอเมริกันอินเดียนอยู่ตรงกลางค่ะ

 



ชื่นชมคนอเมริกันอินเดียนอย่างหนึ่งกับโอวาสที่หัวหน้ากล่าวในงานครั้งนี้

"พวกเราไม่ชอบสงครามและการสู้รบแย่งชิงกัน แต่พวกเรายกย่องนักรบของเราเสมอ ไม่ว่าพวกเขาจะไปรบแห่งหนใด เมื่อใดที่นักรบของพวกเรากลับมาสู่มาตุภูมิ .... พวกเราก็เชิดชูให้เหล่านักรบทั้งหลาย...เป็นยอดนักรบ...ยอดฮีโร่ของเผ่าเราเสมอ"

และนี่ก็คือหัวใจสำคัญของงาน...To be honor the Veterans หลากหลายสมัย ทุกเหล่าไม่ว่าจะเป็น กองทัพต่าง ๆ ดั่งรูปในธงนี้

 



ผู้หญิงคนนี้ชื่อ Monica (โมนิก้า) เธอเป็นหัวหน้านำเต้นรำฝ่ายหญิงของเผ่า Comanche ในเมืองนี้ค่ะ

 



ส่วนหนึ่งของผู้ชายในเผ่า Comanche ค่ะ

 



ผู้ชายเหล่านี้มีชื่อกลุ่มว่า Little Ponies ค่ะ



ส่วนหนึ่งของสินค้าที่มาออกร้าน ในภาพเป็นผ้าห่มสไตล์อเมริกันอินเดียนที่เอามาขายค่ะ หลายไม่ค่อยถูกใจมากนัก เลยไม่ได้ซื้อติดมือมาค่ะ

 



ภาพนี้เป็นสินค้าของเจ้าของร้านที่หนังสือที่ฉันและแฟนรู้จักค่ะ ก็ได้เจ้าของร้านหนังสือนี่แหละที่แนะนำเกี่ยวกับงานประเพณีแห่งนี้ให้รู้จักค่ะ จึงอุดหนุนสินค้าไปสี่ชิ้นค่ะ

 



Fry Bread เป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของชนเผ่าอินเดียนเผ่านี้ค่ะ ไม่รู้เผ่าอื่น ๆ ชอบเหมือนกันหรือเปล่า รสชาติเหมือนแป้งปั้นแบน ๆ เอามาทอดเลยค่ะ ถ้าได้จิ้มน้ำจิ้มสังขยาแบบเมืองไทยเรา คงจะอร่อยน่าดูค่ะ

 



ท่าเต้นนี้เขาเรียกว่า Gourd Dance ค่ะ ลักษณะการเต้นก็คือเต้นอยู่กับที่ค่ะ จะขย่มตามจังหวะความเร่งของเสียงกลอง ถ้าดังมาก ๆ ก็จะขย่มไปตามจังหวะมากขึ้น ท่าเต้นนี้จะไม่มีการกระโดดโยกเต้นเหมือนท่าเต้นอื่น ๆ นะคะ ท่าเต้นนี้ค่อนข้างสำรวมมาก ๆ ค่ะ ดูลึกลับทีเดียว โดยเฉพาะเสียงเพลงคนที่ขับร้องคู่กับเสียงกลองที่ดังกระหึ่ม

 



ในช่วงกลางวันจะมีการ Honor ให้กับทุก ๆ คนค่ะ คือถ้าอยาก Honor ให้ใครก็สามารถขอเพลงได้ตลอด และคนที่ถูก Honor ก็จะลุกมาเต้น โดยที่มีคนอื่น ๆ มาเต้นด้วย คนที่มาเต้นด้วยส่วนใหญ่จะโยนเงินธนบัตรดอลล่าร์ลงพื้นตรงหน้าคนที่ถูก Honor ค่ะ ถ้าคุณ Honor มากก็ใส่เยอะ ถ้าปกติก็หนึ่งเหรียญดอลล่าร์ค่ะ ซึ่งเงินจำนวนนี้คนที่ถูก Honor จะเก็บใส่กระเป๋าไว้กับตัวเองค่ะ

 



คนอเมริกันอินเดียนยุคปัจุบันนี้ไม่ได้ร่างสูงผอมเหมือนแต่ก่อนแล้ว ด้วยอาหารของคนผิวขาว ทำให้คนอเมริกันอินเดียนดูตัวใหญ่มากทีเดียว..หลาย ๆ ท่านมีพุงน้อย ๆ น่ารักทีเดียวค่ะ

 



หลังจากที่มีการ Honor คนใดคนหนึ่ง แต่ละกลุ่มก็จะมาเดินขบวนรอบ ๆ บริเวณสนามที่ถูกจัดไว้เป็นวงกลมสามรอบค่ะ
 




 



หนุ่มน้อยคนนี้ก็ร่วมอยู่ในเผ่านี้ด้วยค่ะ

 



แม้แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็มาร่วมงานกับพ่อและแม่ด้วยค่ะ ซึ่งบ่งบอกถึงความรักที่จะอนุรักษ์ประเพณีดั้งเดิมของชนเผ่าของเขาเอาไว้ค่ะ น่าชื่นชมทีเดียว

 



คนที่เดินอยู่ตรงกลางค่อนข้างมีชื่อเสียง หลาย ๆ คนให้ความเคารพเป็นอย่างมาก เท่าที่ฟังประวัติเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขา ผู้ชายคนนี้สุขภาพไม่ค่อยดี แต่ก็ยังประคองร่างกายมาร่วมงานของชนเผ่าให้ได้ น่าชื่นชมจริง ๆ ค่ะ

 



เด็กผู้หญิงและเด็กสาวแต่ละคนที่มีมงกุฏใส่แตกต่างกัน จะเป็น Princes ค่ะ แต่จะเป็นเจ้าหญิงตำแหน่งไหนนั้นก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เพราะเวลาเขาเดินผ่านในพิธีไม่มีโอกาสได้ชมอย่างชิดใกล้ เพราะพิธีกรรมค่อนข้างขลัง และเวลาที่เดินก็ไม่ได้เดินอวดโฉมเหมือนนางแบบนะคะ การเดินของเขาค่อนข้างสมถะและสำรวมมาก ๆ ค่ะ น้อยนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มค่ะ

 



พอเดินขบวน Honor บุคคลเสร็จแล้ว ก็มาตั้งแถวเต้นรำกันต่อ...น่ารักไปอีกแบบ (อยากเต้นกับเขาเหมือนกัน..แต่ไม่กล้าคะ)

 



รอบนี้มีการ Honor ให้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ค่ะ เธอน่ารักมาก ๆ เหมือนตุ๊กตาเลย จะว่าเป็นนางฟ้าน้อย ๆ ของชนเผ่านี้ก็ว่าได้ค่ะ ยีนส์สารภาพจากใจ....แอบรักเด็กน้อยคนนี้มากทีเดียวค่ะ...อิอิ

 



ผู้ชายเหล่านี้เคยเป็นนักรบมาก่อน หมายถึงว่าเคยไปรบในสงครามมาก่อน บางคนเป็นสงครามเกาหลี แต่บางคนเป็นสงครามเวียดนาม และก็หลาย ๆ สงครามที่เกิดขึ้นสำหรับประเทศอเมริกาค่ะ ซึ่งคนเผ่านี้ก็มีส่วนร่วมไปร่วมรบด้วยค่ะ

 



จากนั้นก็มีการนำธงที่เอาลงมาจากเสาไปมอบให้กับครอบครัวอดีตนักรบที่เสียชีวิตไปเมื่อปี 2005 ค่ะ เป็นการเชิดชูและรำลึกถึงบุคคล ๆ นั้นค่ะ

 




ใครว่า Global Warming เป็นเรื่องโกหก...มีจริง ๆ ค่ะ ดูได้จากภาพนี้เลย (หยอกเล่นค่ะ ) พอดีอากาศร้อนอบอ้าวมาก ๆ ยีนส์หน้าวูบทีเดียว เกือบเป็นลม ได้น้ำแข็งใสนี่แหละประทังชีวิตเอาไว้...ไม่ใช่ยาดมตราถ้วยทองแต่อย่างใด อากาศที่นี่ 102 F ค่ะ ร้อนมาก ๆ ร้อนชนิดที่ว่าทำให้ร่างกายเราอ่อนเพลียง่าย คงจะดูดเอาพลังงานไปหมดค่ะ...

 



ผู้ชายคนนี้ใส่ชุดแบบผสมผสานกันค่ะ ระหว่างเสื้อลายธงชาติอเมริกันและเครื่องประดับอเมริกันอินเดียนค่ะ

 




มีการเต้น Gourd Dance อีกรอบแล้วค่ะ ทำเอาคนถ่ายรูปคึกเหมือนกัน รอบนี้รู้สึกว่าคนเต้นจะโยกตัวมากกว่าเก่าค่ะ

 



ชายหนุ่มคนนี้วิ่งไปหาเหล่าบรรดามือกลองและนักร้องทั้งหลายค่ะ

 



ภาพนี้บ่งบอกถึงความรักชนเผ่าของตัวเองได้เป็นอย่างดี ทั้งเด็ก ๆ จนถึงผู้ใหญ่

 



โฉมหน้าคุณลุงคนนี้ค่ะ หน้าตาดูใจดีทีเดียว แววตาเหมือนพ่อของฉันไม่มีผิด เวลามองเห็นท่านจะนึกถึงพ่อทุกที...แปลกนะคนบางคนมีหน้าตาคล้ายกับคนที่เรารักที่จากไปนานแสนนาน พอมีใครสักคนที่คลับคล้ายคลับคลา ก็พลอยเรียกความทรงจำมาให้เราอีก...ภาพนี้บอกตรง...คิดถึงพ่อชะมัดเลยค่ะ ^ - ^

 



ชายหนุ่มคนนี้ฝ่ายรับบริจาคเงินช่วยเหลืออนุรักษ์ชนเผ่าค่ะ ไม่มีการบังคับ ใครจะให้เท่าไรก็ได้ค่ะ

 



ตอนเย็น Monica หัวหน้าฝ่ายเต้นรำก็กลับไปเปลี่ยนชุดใหม่มาร่วมงานด้วยค่ะ


 



มาดูภาพคนงามดีกว่าค่ะ...งามจริง ๆ


 



แม่หญิงอเมริกันอินเดียนในชุดสีส้มนั้น เธอสวยงามจริง ๆ เลยค่ะ ดูสง่าและโดดเด่นมาก ๆ เกิดมาในชีวิตไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยงามและโดดเด่นอย่างนี้ เสียดายที่ไม่สามารถเก็บภาพเธอชัด ๆ ได้

 



แม้แต่จะมองด้านหลัง แม่หญิงคนนี้ก็สง่างามตลอด ยอมรับเลยว่าเธอสวยและหุ่นดีมาก ๆ ตาคม หน้าหวานทีเดียว มีเสน่ห์อย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต

 



ผู้ชายคนนี้หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสตลอด...สงสัยรู้ตัวมีคนแอบถ่ายรูป..คิคิ

 



ผู้ชายคนนี้ไม่เคยยิ้มเลยค่ะ มาดขรึมตลอดกาล ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

 



คุณยายคนนี้อายุมากแล้ว มิได้ไปเต้นแต่อย่างใด แต่แต่งตัวมาร่วมพิธีกรรมกับคนในเผ่าค่ะ เห็นผมงอกขาวของเธอแล้วชื่นชมจริง ๆ เลยค่ะ ไม่รู้เป็นไรชอบผมงอกค่ะ ฉันว่าสวยไปอีกแบบ ยิ่งผมงอกสีขาวยาว ๆ ยิ่งสวยค่ะ หรือว่าฉันเป็นคนที่ชอบอะไรแปลก ๆ โบราณ ๆ ก็ไม่รู้

 



คนนี้ก็ Princes เหมือนกันค่ะ

 



แม่สาวน้อยคนนี้ก็ Princes อีกเช่นกันค่ะ

 



Monica กลับมาจากรับของขวัญจากครอบครัวคนอินเดียนเผ่าเดียวกันค่ะ นี่คือชุดเต้นรำตอนเย็นของเธอค่ะ

 



คุณลุงคนนี้หันมามองฉันบ่อย ๆ คงจะสงสัยว่าสาวน้อยคนนี้อยู่เผ่าไหนหนอ ผิวพรรณเหมือนเผ่าเราเด๊ะ ...ผมยาวสีดำสลวยเหมือนกันเลย อวบอิ่มพอ ๆ กัน แต่เสียดายดั้งหักไปนิด ไม่งั้นจับเข้าเผ่าซะเลย..อิอิ ส่วนแตกต่างที่เห็นได้ชัด...กระโปรงยาวผ้าไทยที่ฉันใส่ไปงานนะคะ ...บ่งบอกได้เลยมาจากชาติอื่นค่ะ

 



ตอบให้ก็ได้...เผ่าไทยแลนด์ แดนอีสานใต้...ผสมผสานตั้งแต่มองโกเลียมาอินเดีย ตกลงน้ำข้ามทะเล มาอยู่ติดชายแดนเขมร หน้าตาเลยเป็นแบบนี้ค่ะ...

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงกลาง ชื่อ Billy เขาเป็นอดีตนักรบในสงครามเวียดนามค่ะ นับตั้งแต่กลับมาจากสงครามหลายสิบปี Billy ไม่เคยพูดคุยเกี่ยวกับสงครามให้ใครๆ ได้ยินได้ฟังเลยสักครั้ง ในวันนี้เป็นครั้งแรกที่ Billy ยอมเล่าเรื่องราวเป็นภาษาอินเดียนให้ทุกคนได้ยินได้ฟัง ซึ่งมีล่ามแปลให้ค่ะ ยีนส์ไม่รู้ทำไมเขาไม่เล่าเป็นภาษาอังกฤษ หรือเพราะเป็นความเชื่อส่วนตัวที่เขามีอยู่

 



Billy บอกว่า ขอ Honor ให้กับเพื่อน ๆ นักรบทั้งหลายที่สูญเสียชีวิตในสนามรบทุกแห่งหน บิลลี่บอกเล่าทั้งน้ำตาค่ะ ฉันกับแฟนได้ฟังเรื่องราวแล้วสงสารจับใจค่ะ แฟนน้ำตาคลอสงสารมากค่ะ

หน้าที่ของ Billy ไม่ได้เป็นทหารจับปืนยิงคู่ต่อสู้แต่อย่างใด แต่หน้าที่ของเขาคือ คอยเก็บศพทหารที่เสียชีวิตในสนามรบ และตรวจรายชื่อทหารแต่ละคนค่ะ ทุก ๆ ศพเขาจะเก็บมากองรวม ๆ กันไว้ และรอให้เฮลิคอปเตอร์บินมารับศพอีกที คนที่ทำงานอย่าง Billy จะเห็นภาพทหารทุกคนที่ตายมากมาย ซึ่งก็คงเป็นความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในหัวใจมาตลอด เวลาได้พูดคุยเหมือนเขาได้ระบายออกมา Billy ร้องไห้มากเลย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เห็นผู้ชายอเมริกันอินเดียนร้องไห้...อยากบอกว่า..น้ำตาของเขาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความเสียใจกับความสูญเสียของทหารเหล่านั้นต่างหาก

 



นอกจากนั้น Billy ก็ยังชวนเชิญทหารทั้งหลาย เหล่าบรรดาทหารผ่านศึกทุกคนมาร่วมเดินขบวนรำลึกถึงสุดยอดนักรบแต่ละคนค่ะ ผู้ชายที่นั่งรถเข็นนั้นเคยผ่านการสู้รบที่สงครามเวียดนามค่ะ

 



Billy บอกว่า เมื่อครั้งที่กลับมาจากสงครามเวียดนามใหม่ ๆ ชีวิตเขาต้องผจญหลายอย่าง เช่น พวกฮิปปี้ที่ต่อต้านสงครามคอยด่า บางคนถ่มน้ำลายใส่เขาและว่ากล่าวเสีย ๆ หาย ๆ อดีตนักรบคนนี้ยอมรับว่าอดทนมาก ๆ ไม่เคยตอบบโต้แต่อย่างใด แม้ว่าในส่วนลึกเขาจะไม่ชอบการสู้รบ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เมื่อถูกเลือกให้ไปรบ ก็ต้องไปรบ หากจะหลีกหนีไม่ไปรบก็จำต้องติดคุก นอกจากจะหนีไปพักพิงที่ประเทศอื่น ๆ ในยุคนั้นคนที่ไม่อยากไปรบสงครามเวียดนามหลายคนหนีไปหลบอยู่ที่ประเทศแคนาดา ซึ่งรัฐบาลแคนาดาให้ความคุ้มครอง โดยไม่ได้ส่งตัวกลับมาให้รัฐอเมริกันแต่อย่างใด หมายถึงว่า...รอดตัวไป ส่วนคนที่ไม่หนีก็ต้องไปรบตามคำสั่งของรัฐค่ะ

บางครั้งชีวิตคนเราไม่มีทางเลือกมากนัก แม้บางคนบอกว่ามีโอกาสที่จะเลือกถ้าจะทำจริง ๆ แต่คนข้างหลังที่เป็นภาระและเฝ้าคอยอยู่นั้น คือเหตุผลหลัก ๆ ที่ทำให้ Billy เลือกที่จะไปรบ และเขาก็เป็นฮีโร่สำหรับชนเผ่า Comanche เสมอ และตลอดไป

 



ขบวนแห่ครั้งนี้ดูขลังเป็นอย่างมาก ด้วยเสียงเพลงที่ประสานกันร้อง ประกอบกับเสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะที่ลึกซึ้งในหัวใจทีเดียว

 



Billy คนที่ใส่แว่นดำนะคะ สมัยที่ไปสงครามใหม่ ๆ คุณแม่ของ Billy บอกว่า

"สักวันหนึ่งเขาจะมีวันที่หลาย ๆ คนชื่นชมเขา สักวันหนึ่งทุกคนจะยกย่องให้เขาเป็นวีรบุรุษ"

และวันนี้ก็เป็นจริงค่ะ Billy ได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษของเผ่า Comanche ค่ะ

 



คนร่วมขบวนนี้เยอะมากค่ะ

 



ช่วงค่ำ ๆ มีคนมาร่วมงานเยอะ ๆ โดยเฉพาะสาว ๆ หนุ่ม ๆ

 



ผู้ใหญ่เก่าแก่ในเผ่าสอบถามเรื่องราวการสู้รบของ Billy โดยที่ Billy บอกเล่าเป็นภาษาอินเดียนค่ะ ของยืนอยู่บผ้าห่มที่ทอด้วยคนชนเผ่าเขาเขา เพื่อเป็นการเชิญชูและยกย่องให้เป็นวีระบุรุษ ซึ่งก็มีภรรยาและน้องสาวยืนอยู่ข้างหลัง

 



ได้เวลาออกไปรับของขวัญจากครอบครัวอินเดียนกลุ่มอื่น ๆ ที่เอามาฝากค่ะ

 



อีกส่วนหนึ่งของชายเผ่า Comanche

 



มีการ Honor อีกครั้ง

 



พิธีกรรมยังดำเนินต่อไป คนมาร่วมงานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ

 



ดึก ๆ งานยิ่งครึกครื้น แต่ยีนส์กับแฟนเพลียมาก ๆ เลยค่ะ สงสัยจะหมดแรงเพราะอากาศที่ร้อนมากเกินไป

 



 



อีกหนึ่งขบวนแห่ที่ Honor ให้กับหนูน้อยคนนี้ค่ะ

 



ผู้คนในขบวน มีเด็ก ๆ ด้วยค่ะ น่ารักเชียว...^ - ^

 



 



คนนี้สงสัยจะเป็นแม่ลูก หน้าตาคล้าย ๆ กัน

 



คนนี้สงสัยพ่อลูกค่ะ

 



 



 



ขอปิดท้ายด้วยหนุ่มน้อย เผ่า Comanche นะคะ

 






ขอขอบคุณทุก ๆ ท่านที่แวะมาชมภาพค่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่มอบให้กันค่ะ

ขอบคุณภาพประกอบธงประจำเผ่า Comanche จากอินเตอร์เน็ตมากค่ะ ขอยกเครดิตให้เจ้าของภาพทั้งหมด

ขอบคุณบทเพลงไพเราะ ๆ จากเวบ Imeem มากค่ะ ขอยกเครดิตให้เจ้าของผลงานทั้งหมดค่ะ




Our professional works

Diversity: Thailand Part 2
Diversity : Thailand Part 1 article
หัวใจของพนักงาน Sam's Club (ร่วมด้วยช่วยสังคม Relay For Life ) ปี 2009 article
หัวใจของพนักงาน Sam's Club (ร่วมด้วยช่วยสังคม Relay For Life ) ปี 2010 article
Louisiana New Populations Project article



[1]

Opinion No. 1 (138221)

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ

By Lucky (luk879-at-hotmail-dot-com)Date 2011-05-17 23:57:20 IP : 110.169.227.9


Opinion No. 2 (140188)

สวยมากเลยค่ะ น้องเป็นคนนึงที่ชอบ อินเดี้ยนมากๆ ผ้าลายแม็กซิกันสวยมากเลยค่ะ ไปเมื่อไหร่ ฝากซื้อด้วยนะค่ะ อิอิอิ

By จำปา ลาว (champa_laos-at-hotmail-dot-com)Date 2012-02-24 08:44:51 IP : 27.130.48.140



[1]


Opinion
Opinion *
By  *
E-Mail *
Don't Display E-mail


Copyright © 2010 All Rights Reserved by Natthinee Khot-asa Jones